Το μηδέν του ενός…

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ*

 

Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει στην πόλη μου ή και σε κάθε πόλη πλέον της ελληνικής καθημερινότητας και της κρίσης που συνεχώς ασθμαίνοντας βυθιζόμαστε…..
Βλέπω όμως μάρτυρας η ίδια- όχι πλέον την αγένεια που την παρακάμπτω αλλά και τ ΄ αποτελέσματα της ατιμωρησίας και της κάθε ατιμωρησίας – του κάθε νεαρού νεόπλουτου και νεόπλουτης ή νεόπτωχου να επιβάλουν τους δικούς τους νόμους σε κάθε επίπεδο και όχι πλέον μόνο θέσης αλλά και πράξης. Σταματώ με την νεόκοπη αυτοκινητάρα μου στη  μέση κυριολεκτικά, στη μέση του δρόμου και βγαίνω να πάρω τον καφέ μου που εκείνη τη στιγμή θα παραγγείλω και σεις πτωχοί της πόλης περιμένετε με….. εδώ δεν τιμωρηθήκαμε για μεγαλύτερα εγκλήματα ένας καφές θα σας ενοχλήσει; Μήπως ζω κάπου σε καμιά φαβέλα  ή υπανάπτυκτο κόσμο και δεν το έχω καταλάβει πως σιγά -σιγά αρχίζουν να ασκούνται νέοι νόμοι; Νέας κοπής και μιας νέας τάξης  που βρίσκεται υπεράνω όλων αφού της συγχωρέθηκαν τα πάντα; Για άλλη μια φορά θ΄ αναρωτηθώ πού ζώ;
Μήπως ζω σ΄έναν εμφύλιο όπου όλοι και ο καθένας είναι εναντίον όλων ακόμα και του εαυτού μας; Μήπως μας εγκατέλειψε ο λόγος και όπου φεύγει ο λόγος έρχεται και επιβάλλει την παρουσία του ο μύθος, ο μύθος του καθενός μας; Μήπως δεν μπορούμε ν΄ αντιδράσουμε  γιατί χάσαμε πρωτίστως την κρίση μας και το καθαρό μας βλέμμα; Μήπως την αμορφωσιά και βαρβαρότητα του καθενός τη βαφτίσαμε λαϊκισμό που διεκδικεί την λαϊκή υπόσταση  και ευτυχώς στη χώρα μας τη βρήκε; Πώς γίνεται να μην μπορούμε να εκφέρουμε έναρθρο λόγο ακόμη και τον πρωτογενή αφού μας λείπει η παιδεία;
Και δεν εννοώ την πανεπιστημιακή παιδεία-είμαι σίγουρη πως ο νεαρός και ο κάθε νεαρός απ΄ αυτούς που θεωρούν τον καφέ τους κατάκτηση να σταματούν την κυκλοφορία έχουν κάποιο πτυχίο και μάλιστα πρωτοκλασάτο…. Έχουν όμως μόρφωση και καλλιέργεια; Όχι φυσικά- ζούμε σε ένα είδους πρωτογενούς αμορφωσιάς που τη δομήσαμε σιγά σιγά και με προπαίτεια και θράσος όταν αποψιλώσαμε την ελληνική κοινωνία από το ήθος και την ατομική ευθύνη ….έτσι εξαφανίστηκε και ειλικρίνεια ,ενώ επικράτησε ο αφοπλισμένος λόγος μιας ξύλινης γλώσσας που δε λέει τίποτα, γιατί τίποτα δε θέλει να πεί. Δεν έχουμε πλέον ούτε εξαιρέσεις αλλά και ούτε εξαιρετικούς ή τους θάβουμε μη βγούν και κάνουν τη διαφορά. Μόνοι μας αποφασίζουμε λές και τα πάντα είναι χωραφάκια μας και ιδιοκτησίες μας, υπηρετώντας επειδή φοβούμαστε τη λαϊκίστικη γλώσσα αλλά και σκέψη και έργο, από το φόβο μήπως δεν μας πούνε αρκετά προοδευτικούς ή δημοκρατικούς. Η μετριότητα κατάντησε νόμος.
Στερούμαστε εκτός της ατομικής ευθύνης και την κοινωνική παιδεία  που δεν επιτρέπει έτσι κανένα αίσθημα ενοχής να φυτρώσει στην έρημο της δόλιας της Ηθικής…. Λειτουργούμε με τις αξίες του νυχτερινού κέντρου και του ναρκισσισμού μας. Έτσι ας ζούμε στα ερείπια μας που κάποτε θα πέσουν και θα μας γεμίσουν με σκόνη …αλλά έχουμε τη λύση θ΄ ανοίξουμε καμιά καφετέρια ..εξ΄ άλλου ένας πρωινός καφές μετά ή μέσα  στο ξενύχτι μας είναι το αναφαίρετο δικαίωμά μας, το γνωρίζει καλά αυτό η πόλη…..