Χρήστος Πλακούτσης. Έφυγε ένας ακόμη, καλός φίλος!

|

Συλλυπητήρια στην Λία και τον Θανάση, που θα τον θυμούνται και θα έχουν μπροστά τους, τους δικούς του κώδικες αξιών και μ’ αυτούς ως οδηγό, θα γίνουν κι αυτοί καλύτεροι.

 

 

 

 

 

Χρήστος Πλακούτσης. Πολύπλευρη προσωπικότητα, ως άνθρωπος που είχε συνδεθεί με τα κοινά της περιοχής μας, ως υπάλληλος του Δήμου Αρταίων, ως κοινωνική προσωπικότητα, αλλά και ως σωστός και αφοσιωμένος πατέρας. Έφυγε απ’ την ζωή, την περασμένη εβδομάδα, πληγωμένος αρκετά, καθώς η περιπέτεια με την υγεία του, τον ταλαιπώρησε, έχοντας όμως τόσο κοντά τα δυό παιδιά του, την Λία και τον Θανάση, που έμοιαζαν οι τελευταίες του ημέρες, σα να μην περνάει ο πόνος από πάνω του.

Τον γνωρίσαμε καλά και μας συνέδεσε πολύ καλή και άρρηκτη φιλία, την περίοδο που ήταν δήμαρχος Αρταίων ο μακαρίτης Κώστας Βάγιας και ο εκλιπών ήταν στενός του συνεργάτης. Ο άνθρωπος του Βάγια, όπως πολύ έλεγαν και «ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές», όπως έλεγε ο μακαρίτης Κώστας Βάγιας.

Μέχρι και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, το ενδιαφέρον του για τον τόπο που ζούσε, ήταν έντονο και πάντα εξέφραζε την απορία του, πως σ’ αυτή την πόλη δεν γίνεται τίποτα, ούτε τα πιο απλά πράγματα, έχοντας όμως ο ίδιος υψηλά τον πήχη της απόδοσης του Δήμου, συγκρίνοντας με τις ημέρες που αυτός ήταν κοντά στον Βάγια και γινόταν πολλά πράγματα.

Κάθε ημέρα που περνούσε σε διάφορα σημεία της πόλης, παρατηρούσε τα κακώς κείμενα και περνούσε κατευθείαν απ’ την εφημερίδα, για να το επισημάνει και να προκύψει και η ανάλογη παρατήρηση απ’ την εφημερίδα, θεωρώντας πως και με αυτόν τον τρόπο συμβάλει, για κάτι καλύτερο.

Λέγαμε πολλά, κάθε ημέρα που περνούσε από δω και κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως έστω και για λίγο, με βάση και την ταλαιπωρία που περνούσε απ’ τα προβλήματα υγείας, πως μείωσε έστω και για λίγο το ενδιαφέρον του, για την Άρτα. Ακόμα και στα πιο δύσκολα, επέμενε στην αγαπημένη του κόρη, την Λία, «να περάσουν και μια βόλτα απ’ τον Γκέτση»!

Είχαμε πει πολλά τα τελευταία χρόνια και στο καφενείο, εκεί στον Αι Γιώργη, αλλά και στο γραφείο της «Γ», όπου περνούσε, ως συνταξιούχος και το πρωί και το απόγευμα. Εκείνο που έμεινε και τον σημάδευσε τον ίδιο, εκτός της αγάπης για τον τόπο που προτάξαμε, ήταν η αφοσίωση στα παιδιά του. Έλεγε η Λία, για τον κόρη του και το καμάρι του, δεν περιγραφόταν, ενώ την αγωνία της κόρης του, για το αυτονόητο της εργασίας, την βίωνε πολλαπλάσια ο ίδιος.

Όμως ευτύχησε να δει τα παιδιά του αποκατεστημένα, να δει τα εγγόνια του και αυτό ήταν το παν. Έφυγε ικανοποιημένος. Είχε κάνει το καθήκον του, το οποίο δεκαετίες πριν τον βάρυνε. Να προσφέρει τα πάντα στα παιδιά του.

Η κηδεία του, έγινε πάνδημη την περασμένη εβδομάδα, αλλά είναι κι αυτές οι υποχρεώσεις που μας βαραίνουν και δεν ήμουν συνεπής στο τελευταίο ραντεβού, για να του πω το τελευταίο αντίο, το οποίο έρχεται και καθυστέρηση και παράλληλη υποβολή των συλλυπητηρίων στην Λία και τον Θανάση, που θα τον θυμούνται και θα έχουν μπροστά τους, τους δικούς του κώδικες αξιών και μ’ αυτούς ως οδηγό, θα γίνουν κι αυτοί καλύτεροι.

Καλό ταξίδι Χρήστο…