Σκυλίσιες εικόνες στο κέντρο της Άρτας

|

-Δεν είναι τραγικό, να πληρώνουν το βίτσιο της κυρίας σκυλάρχου, εργαζόμενοι άνθρωποι, με τον ύπνο τους;

 

 

 

 

 

 

Ας εκληφθεί και ως επίσημη καταγγελία, προς πάσα φιλοζωική οργάνωση, μιας και το θέμα που ακολουθεί, αποτελεί καθημερινότητα, παρατηρητής του οποίου γίνεται, όποιος κυκλοφορήσει κοντά στην πλατεία Μονοπωλίου…

Η σκύλαρχος, είναι η γνωστή κυρία, που κυκλοφορεί στο κέντρο της πόλης με… τιμητικό άγημα τριών – τεσσάρων αδέσποτων κοπρόσκυλων, τα οποία, η ίδια δηλώνει με κάθε ευκαιρία πως τα υπεραγαπάει, αλλά στην ουσία τα ταλαιπωρεί! Απόδειξη. Επιστρέφει κοντά στα χαράματα στο σπίτι της (δικαίωμά της βεβαίως) και αυτή οδηγείται στην ζεστασιά της, ενώ το «τιμητικό της άγημα», παραμένει στο κρύο, ακριβώς στην πόρτα του σπιτιού τους. Εξαντλημένα καθώς είναι, απ’ την υπηρεσία… αγήματος, που είχαν όλη την ημέρα, τα αδέσποτα κοπρόσκυλα, είναι νευρικά κατά των πάντων και ξεσπούν σ’ ότι βρεθεί μπροστά τους. Αρχίζουν αυτά να γαβγίζουν και ακολουθεί η… συναυλία και των σκυλιών που μένουν σε διάφορα σπίτια, του δρόμου που έχει έδρα η σκύλαρχος. Δεν είναι υπερβολή, αν πούμε πως η κάθε… συναυλία, μπορεί να έχει διάρκεια και μία ώρα ακόμη…

Τώρα αν έχει την ατυχία, κανένας μεροκαματιάρης, να διαμένει στον δρόμο που διαμένει η σκύλαρχος, θα πρέπει να βγάλει τον σκασμό και να μην πει κουβέντα, για το αν πρέπει να ξυπνήσει το πρωί, να πάει στην δουλειά του! Υπεράνω όλων, η αγάπη που τρέφει η σκύλαρχος, για τα’ αδέσποτα… Αυτή ακριβώς, που έχει ως πρακτικό αποτέλεσμα, να τ’ αφήνει να ξεπαγιάζουν!

-Αν αυτά τα τρία άτυχα αδέσποτα, δεν τ’ απασχολούσε ως… άγημα η σκύλαρχος, δεν θα είχαν βρει ένα πιο ήρεμο σημείο, να ξεκουράζονται τα βράδια;

Αυτό είναι το σίγουρο, αλλά υπάρχει και η συνέχεια… Τα άτυχα αδέσποτα κοπρόσκυλα, ένα βράδυ που έτυχε να είμαστε αυτόπτες, τα… απασχολούσε μέχρι τις 5 το πρωί, γιατί προφανώς, η κυρία σκύλαρχος, ήθελε να αποχωρήσει απ’ το μπαρ, με την… τιμητική της συνοδεία!

Βασανιστικό το ερώτημα, με αποδέκτες κυρίως, όσους μετέχουν σε φιλοζωικές οργανώσεις:

-Δεν είναι ταλαιπωρία για τα συγκεκριμένα ζώα, το βίτσιο της κυρίας, να τα θέλει παντού, δίπλα της, ως τιμητικό… άγημα, όπως προαναφέρουμε;

Απάντηση, δεν είμαστε σίγουροι, ότι θα λάβουμε, αλλά το σίγουρο, είναι πως απ’ την τοπική κοινωνία, θα λάβουμε απάντηση, στο επίσης βασανιστικό ερώτημα:

-Δεν είναι τραγικό, να πληρώνουν το βίτσιο της κυρίας σκυλάρχου, εργαζόμενοι άνθρωποι, με τον ύπνο τους;

Σωτήριον έτος 2016. Η παρεξηγημένη έννοια της φιλοζωίας, ως στοιχείο προβολής, ανύπαρκτων ανθρώπων, που όμως δεν είναι μόνο ενοχλητική. Είναι προκλητική και την συνέχεια της πρόκλησης, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει…

 

gnomi-vin-site-11-q

 

Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο!

 

Δεν μπορεί όλοι αυτοί οι περιφερόμενοι δηλώνοντες παράγοντες της αυτοδιοίκησης (σ.σ. ποιος; Ο δήμαρχος; Καλά αυτός δεν καταλαβαίνει…), να μην έχουν αντιληφθεί ακόμη, ότι όσοι βρεθούν στο κέντρο της πόλης, υποφέρουν απ’ τα δεκάδες αδέσποτα, που κυκλοφορούν σ’ όλα τα σημεία και είναι επικίνδυνα. Δεκάδες περιστατικά έχουμε καταγράψει μέχρι τώρα και έχουμε να αντιμετωπίσουμε την ψευδεπίγραφη ευαισθησία κάποιων, που θεωρεί πως ο φυσικός χώρος των σκυλιών, είναι να κυκλοφορούν αδέσποτα στις πόλεις. Φέξε μου και γλίστρησα, δηλαδή!

Όμως δεν πάει άλλο! Κάτι πρέπει να γίνει. Δεν είναι πόλη αυτή, ούτε με την κατάσταση που επικρατεί αποθεώνεται η αγάπη για τα σκυλιά, τα οποία με περίσσεια δόλου τα αντιμετωπίζουν, όταν πρόκειται να δείξουν πως είναι φιλόζωοι, αφού τίποτα άλλο δεν έχουν να δείξουν. Αντίθετα, οι εικόνες που μπορεί να δει κανένας στην Άρτα, είναι για να φανερώσουν πως μια πόλη ολόκληρη ταλαιπωρεί τα αδέσποτα, την ίδια στιγμή, που οι ταγοί της, δηλώνουν φιλόζωοι!

-Δηλαδή δεν θα ζούσαν καλύτερα τα σκυλιά, αν είχε κατασκευαστεί ένας χώρος, όπου θα είχαν τα πάντα;

Όχι μόνο δεν χωρεί αμφιβολία αυτή η πρόταση, επιβάλλεται κιόλας να γίνει πράξη σήμερα, για να αποδειχτεί αν υπάρχει το παρουσιαζόμενο ως στοιχείο υπεροχής, φιλοζωικό αίσθημα. Όλα τα υπόλοιπα, είναι για να κάνουν πλάκα κάποιοι, ο κόσμος να υποφέρει και οι παράγοντες της αυτοδιοίκησης, να είναι στις δικές τους σκέψεις.