Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά…

|

-Πως να αποδειχτεί καλύτερος ο χρόνος που έρχεται, την στιγμή που και σ’ αυτόν, θα πορευτούμε και με τους ίδιους πολίτες και με τους ίδιους παράγοντες;

 

 

 

 

 

Κάθε χρόνο, σε κάθε τέτοιο απολογιστικό σημείωμα, η συνήθης φράση, είναι πώς να φύγει αυτός ο χρόνος, γιατί ο επόμενος μπορεί να είναι και καλύτερος. Και κάθε χρόνο, αυτή η εκτίμηση, αλλά και ελπίδα, δεν επαληθεύεται και όχι μόνο δεν επαληθεύεται προς το καλύτερο, δεν μένει κάτι στάσιμο, ας πούμε να είναι ο ερχόμενος χρόνος, τουλάχιστον ίδιος μ’ αυτόν που μας αποχαιρετάει. Τα τελευταία χρόνια, ο ερχόμενος απέχει παρασάγγας, απ’ τον απερχόμενο. Φέρνει μύρια όσα κακά, τα οποία μια δεκαετία, πριν, ούτε στα χειρότερα όνειρά μας, δεν μπορούσε να περάσει.

Και στο τοπικό πεδίο, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει!

-Με βάση το εθνικό τοπίο, όπως είναι διαμορφωμένο και πολλαπλώς αναλυμένο, τι μπορεί να περιμένει κανένας;

Η διαφορά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ακατόρθωτη, αλλά οι προϋποθέσεις, είναι πολύ σκληρές και αυτές, πρέπει να αναζητηθούν και να επιβεβαιώσουν τις χειρότερες προβλέψεις που έχει η πλειοψηφία των πολιτών, για τον χρόνο που.

Για να κάνει η ελληνική περιφέρεια και ειδικά μια μικρή πόλη, την διαφορά ή έστω βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, απαιτείται πρωτίστως να έχει ενεργούς και αποφασισμένους πολίτες και αφετέρου παράγοντες με άποψη και πολιτικό τσαμπουκά, έχοντας ως σήμα κατατεθέν στην πορεία τους, την υπέρβαση και την αξιοποίηση των μηνυμάτων των καιρών, που ακριβώς αυτά δείχνουν και τον δρόμο, προς το καλύτερο. Την εναλλακτική λύση, που λέγαμε και παλιότερα…

-Τι έχουμε στην περιοχή μας;

Τρίματα από ραβανί, που λέει κι ένας καλός φίλος, όταν πρόκειται να αναλύσει πρόσωπα και καταστάσεις. Εκπροσώπους, που άδικα τους κατηγορούν ως παράγοντες, μιας και οι άνθρωποι δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο, να πληροφορηθούν τι σημαίνει τοπικός παράγοντας και με ποιους τρόπους και δράσεις, κάποιοι, συνήθως σε άλλες περιοχές, έχουν καταξιωθεί και η κάθε τοπική κοινωνία «πίνει νερό στο όνομά τους». Θα μελαγχολήσουμε, αν αναζητήσουμε τέτοιες περιπτώσεις στην Άρτα και αν το πράξουμε, θα αναπαράγουμε, σ’ αυτόν τον διάλογο, μικροπρέπεια και μόνο.

-Πως λοιπόν, να αποδειχτεί καλύτερος ο χρόνος που έρχεται, την στιγμή που και σ’ αυτόν, θα πορευτούμε και με τους ίδιους πολίτες και με τους ίδιους παράγοντες;

Η απάντηση βγαίνει από μόνη της και έχει αποδέκτες τους πολίτες, οι οποίοι δεν χρειάζεται να καταβάλουν ιδιαίτερη προσπάθεια για ν’ αλλάξουν και να παίξουν τον ρόλο, που η ανάγκη της επιβίωσης, επιβάλλει στον καθένα. Να δουν δηλαδή με ψυχραιμία, πως όλοι αυτοί που μας εκπροσωπούν και μας διοικούν αν θέλετε, είναι ανεπρόκοποι και δεν έχουν καμία διάθεση, να κάνουν έστω το ελάχιστο, για την τιμή των όπλων!

Είναι οι ώρες τέτοιες που απαιτούν, να μην κάνουμε αναφορά σε ονόματα, γιατί αν το κάναμε, θα θέλαμε τρεις εφημερίδες να καταγράψουμε, τα καμώματα όλων αυτών…

Καλή χρονιά…