Γειά σου Χρήστο Φωτίου, ωραίε άνθρωπε…

|

Στην στέρεα ανθρώπινη υποδομή, ήρθε να δέσει το τραγούδι, που ο ίδιος υπηρέτησε με πάθος, αλλά και αναγνώριση. Και δεν ήταν η αναγνώριση -ούτε ο ίδιος την ήθελε έτσι- της στιγμής και τους ενθουσιασμού…

 

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

 

Ήταν τόση η υποχρέωση, που ένοιωθε απέναντί μου, για τα μικρά -ελάχιστα σε σχέση με την προσφορά του- δημοσιογραφικά αφιερώματα που είχα κάνει, για την πορεία του στο τραγούδι και την προσφορά του, στην σωτηρία της δημοτικής μας μουσικής παράδοσης, που με κάθε ευκαιρία την εκδήλωνε, μιλώντας με τα καλύτερα λόγια, ενώ σε κάθε μουσική εκδήλωση, που με εντόπιζε, έκανε την δική του -από μικροφώνου- παρέμβαση, για να ανακοινώσει την παρουσία μου. Μεγάλη η ηθική ικανοποίηση, για μένα και με βάση την αλληλοεκτίμηση, τα τελευταία τριάντα χρόνια, οικοδομήσαμε μια φιλία, που ήταν στέρεα, μέχρι λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, που τον συνάντησα στην Άρτα, για να δώσουμε ένα ραντεβού, σ’ ένα καλό γλέντι, που έπρεπε να κάνουμε και που η μοίρα τόφερε να μην γίνει ποτέ.

Ο Χρήστος Φωτίου, προδόθηκε απ’ την καρδιά του, εκεί που η καρδιά του τον πήγαινε. Στην φύση, για κυνήγι… Να περάσει λίγες ώρες κοντά στην μαγεία της και να γυρίσει από κει, άλλος άνθρωπος, λες και είχε αυτοκαθαρθεί, έτοιμος για να είναι καλός, με όλους τους ανθρώπους. Και να αναγνωρίζει το λίγο ή το πολύ, που διακρίβωνε, μετά από επίμονη σκέψη, στον κάθε άνθρωπο. Και στην συμπάθειά του, έλεγε «γειά σου…. ωραίε άνθρωπε».

Δεν ήταν η δουλειά του Χρήστου Φωτίου, αυτό που λέμε λαϊκός οργανοπαίχτης, για να βγάλει από κει το μεροκάματο, που ήταν δύσκολο και περιζήτητο. Ήταν περισσότερο η αγάπη που ένοιωθε για τον άνθρωπο… Μελαγχολούσε πολλές φορές, όταν έβλεπε κάποιους ανθρώπους, να μην έχουν μαγευτεί απ’ την δημοτική μας μουσική παράδοση. Γι’ αυτό έκανε τα πάντα, με κόστος ψυχής πολλές φορές. Να μεταλαμπαδεύσει την αγάπη του, για την μουσική μας παράδοση, σ’ όλους τους ανθρώπους. Κυρίως στα παιδιά.

Μέσα στην γκρίζα καθημερινότητα, την εποχή που ένας κοιτάζει να βγάλει το μάτι του άλλου, έπρεπε να κάνεις τεράστια προσπάθεια, για να τον ανακαλύψεις. Και τώρα που τον αποχαιρετούμε, να μην σταθείς στα ελάχιστα που και ο ίδιος θεωρούσε τέτοια. Αλλά σ’ αυτόν τον ωραίο άνθρωπο, που έτσι ήθελε να βλέπει και τους άλλους ανθρώπους. Σα να είναι η ζωή μας, ένα διαρκές γλέντι και αφού αυτό δεν μπορούσε να γίνει, να κινούμαστε όλοι οι άνθρωποι, με τα χαρακτηριστικά που έχει το γλέντι. Όπου ο ένας είναι κοντά στον άλλον και κανένας να μην μπορεί να σκέφτεται για τον άλλον το κακό.

«Μακριά απ’ το κακό» μου έλεγε τα ατέλειωτα μεσημέρια, που οι σκέψεις μας συναντιούνταν, με αρωγό το τσιπουράκι ή το κρασάκι. Τότε που αυτά άνοιγαν και τις καρδιές, για να περάσει η σκέψη στους δρόμους του καλού και να μην μείνουμε στα στερεότυπα! Αυτά ήταν που τον πλήγωναν αφάνταστα.

«Φτιαχνόταν» με κάποια δημοσιεύματα που είχαν την υπογραφή μου, ειδικά όταν αυτά με έμφαση και θόρυβο, χτυπούσαν αυτά που δεν ήθελε στην ζωή του, να ακούει. Το κακό και το άδικο!

Σ’ αυτή την στέρεα ανθρώπινη υποδομή, ήρθε να δέσει το τραγούδι, που ο ίδιος υπηρέτησε με πάθος, αλλά και αναγνώριση. Και δεν ήταν η αναγνώριση -ούτε ο ίδιος την ήθελε έτσι- της στιγμής και τους ενθουσιασμού. Ήταν αυτό που άφηνε να διαχέεται μαζί με το τραγούδι του. Αν δεν είσαι άνθρωπος, δεν μπορείς να συγκινήσεις, όσα μέταλλα κι αν έχει η φωνή σου…

Απλός, αλλά ιδιαίτερα φιλοσοφημένος, ο Χρήστος Φωτίου. Άλλωστε είχαν δει πολλά τα μάτια του, απ’ τα δέκα του χρόνια, που ως γόνος μουσικού, πήρε τον δρόμο των πανηγυριών, για να μπορέσει και να επιβιώσει, αλλά και για να διατηρήσει αυτό που από μικρός είχε την τύχη να γνωρίζει. Την δημοτική μας μουσική παράδοση.

Εκεί ακριβώς σφυρηλάτησε την προσωπικότητά του, για να απολαμβάνει απ’ όλους, γνωστούς και αγνώστους, την ανώτατη τιμητική διάκριση. «Καλός άνθρωπος ο Χρήστος», μου έλεγαν πολλές φορές, όσοι μ’ έβλεπαν να συνομιλώ μαζί του. Και η συμφωνία, ήταν απόλυτη.

Ίσως σ’ αυτή την άποψη συμφώνησε και ο μεγαλοδύναμος, που τον πήρε ξαφνικά μεν, αλλά χωρίς να τον αφήσει να υποστεί ταλαιπωρίες και αρρώστιες που για όλους μας, είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Αδερφέ Χρήστο… Ωραίε άνθρωπε… Θα συναντηθούμε… Είναι μοιραίο και ίσως τότε, έχω την δυνατότητα, να προσθέσω, στο μικρό αποχαιρετιστήριο και άλλα στοιχεία, που η θλίψη, ίσως και ο θυμός, που το μαντάτο προκάλεσε, να μην επέτρεψαν να έρθουν στην μνήμη μου.

Καλό ταξίδι…

 

 

Η είδηση…

 

Έφυγε από την ζωή,ο εξάδερφος του πρωθυπουργού ο παραδοσιακός τραγουδιστής  Χρήστος Φωτίου που έγινε γνωστός για το τραγούδι της νίκης που συνέθεσε για τον Αλέξη Τσίπρα.  «Στην Αρτα στ’ Αθαμάνιο, Δευτέρα πριν να φέξει βγάλαμε πρωθυπουργό, τον Τσίπρα τον Αλέξη… Και σε στεριά και θάλασσα, πάλι να ξαναφέξει, ξανά να φέρεις τη χαρά γεια σου λεβέντη Αλέξη» ανέφεραν οι στίχοι του τραγουδιού που κυριάρχησε και στο γλέντι που στήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου στο χωριό του πρωθυπουργού μετά την νίκη του.  Το ίδιο γλέντι είχε στηθεί και τον περασμένο Ιανουάριο στην πρώτη νίκη του. Ο άτυχος παραδοσιακός ερμηνευτής, έχασε την ζωή του σε περιοχή κοντά στο Κάτω  Αθαμάνιο Άρτας, κατά την διάρκεια του αγαπημένου του χόμπι του κυνηγιού.