Αριστερά – Δεξιά και τα λοιπά….

Του

ΘΟΔΩΡΟΥ ΔΡΙΒΑ

 

Είμαι το 000.000,02 τοις εκατό του εκλογικού σώματος. Όπως αντιλαμβάνεστε, στα χέρια μου βρίσκεται το μέλλον αυτής της χώρας. Η ψήφος μου καθοριστικής σημασίας για την επόμενη διακυβέρνηση του τόπου. Ως εκ τούτου, βαριά η ευθύνη. Έχω περιέλθει σε περισυλλογή, περίσκεψη, σκέπτομαι-συσκέπτομαι, αναλύοντας τάσεις-εκφράσεις, κόμματα-αποκόμματα. Άκρη δεν βρίσκω. Βάζω τα υπέρ τους, βάζω τα κατά τους, πλεονεκτήματα-μειονεκτήματα, πρέπει να καταλήξω. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…
Έχουμε και λέμε. Πάμε απ’τα άκρα. Χρυσαυγίτες, συμπαθέστατοι οπτικώς, λίγο πρακτικοί, λίγο χειρωνάκτες, βοηθάνε ευπαθείς συμπατριώτες μας, αλλά να, λίγο ευέξαπτοι, λίγο υπερ-πατριώτες, χειροξυλιάζουν μέσα-μέσα για ξεμούδιασμα και κανά αλλοεθνή. Τους απέρριψα ασυζητητί. Λαμβάνοντας υπόψη το “εγέρθητι” και το “ημί ανάς-προσοχή”, έχω τραυματικό σοκ από τη στρατιωτική μου θητεία. Καψόνια δεν αντέχω.
Αναλύοντας τη Λαφαζανοπαρέα, όντως γνήσιοι αριστεροί, προερχόμενοι εξ αριστερών. Σφόδρα συνδικαλιστοπαρέα, αυτών των άνευ προνομίων της κακής μεταπολίτευσης. Πιστεύω ακράδαντα ότι όντως αυτοί θα ξεσκίσουν τους πάντες και τα πάντα, μνημόνια και συμφωνίες. Στα συν τους η Ζώγω Κωνσταντοπούλου, η Ραχήλω Αγνώστου Ιδεολογικής Προέλευσης, η συντρόφισσα Βαλαβάνη, όλοι τους αδικημένοι του κωλοσυστήματος. Λαμβάνοντας υπόψη τις διακηρύξεις τους περί κρατικοποιήσεων και προσλήψεων, παρότι το απωθημένο μου ήταν το δημοσιοϋπαλληλίκι, έχοντας όμως ξεπεράσει το ηλικιακό όριο, είπα όχι και σε αυτούς.
Ας πάμε στον κυβερνητικό εταίρο, Πάνο Καμμένο. Τι του λείπει του παλικαριού; Εσώκλειστος από  τον νηπιαγωγείο μέχρι τις ανώτατες σχολές στο μεγάλο πολιτικο-εκπαιδευτικό ίδρυμα της Νέας Δημοκρατίας. Υποτροφίες και ξανά υποτροφίες, βουλευτής στα 26 του, υπουργάκος στα 30 και κάτι, αυτό το δεξιό σχολειό όντως επιβραβεύει παιδιά σαν τον Πάνο. Θα μου πεις τώρα, σάματις δεν τον επιβράβευσε ο σοφός λαός ή η αριστερά της ελπίδας τον άφησε παραπονεμένο; Αλλά να μωρέ, είναι ευάλωτος, τον δωροδοκούν και αυτός αντιστέκεται. Είπα κι εγώ, μια άλλη φορά Πάνο, όχι τώρα.
Όντως μια φορά στη ζωή μου θα ‘θελα να ψηφίσω ΚΚΕ, να αισθανθώ κομμουνιστής. Αλλά ρε γαμώτο, από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου, σταθερά μεν αλλά μονότονα, δεν αλλάζουν ούτε κόμμα στα λεγόμενα τους. Από τον Κουτσούμπα μέχρι τον μπαρμπα-Μήτσο στο χωριό. Άγευστοι, άοσμοι, ψυχροί ονειρεύονται τα σοβιέτ και τη Σιβηρία. Δεν αντέχω το κρύο στους 0 βαθμούς. Πού να κάτσω στους -20; Απορρίπτονται λόγω κλιματολογικών συνθηκών. Τους συμπαθώ, θα είναι φίλοι μου.
Πήγα στο ΠΟΤΑΜΙ. Έκατσα στην όχθη του. Πέρασαν ο Σταύρος και η παρέα του. Καλοκαταντημένοι. Των γραμμάτων, των τεχνών, τα λένε και ωραία, περίμενα το νεύμα τους, να πέσω στα νερά τους. Ούτε γεια δεν μου είπαν. Έπεσα από μόνος μου, φθηνά τη γλίτωσα, ούτε  κατάλαβαν ότι θα πνιγόμουν. Βγήκα στην όχθη, κατέληξα ότι ειναι κλαμπ κλειστό. Δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας. Ίσως στο μέλλον με την απελευθέρωση των επαγγελμάτων, θα δούμε αργότερα…
Ήταν νιος και γέρασε ο Λεβέντης. Σαράντα χρόνια στην απ’έξω. Βάλε-ξαναβάλε, δώσε-ξαναδώσε, ισχύει σαν τον μπαρμπα-Σπύρο που έδωσε εξετάσεις για δίπλωμα τριάντα φορές, τον βαρέθηκαν οι εξεταστές και είπαν “Πάρ’το να πάει στο κόρακα”, βουλευτής ο Λεβένταρος.
Αξιολογώντας τους έφτασα στα δύσκολα. Άντε να κρίνεις και να αποφασίσεις. Άντε να βρεις άκρη. ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Ας πούμε για το ΠΑΣΟΚ της Φώφης που γλίτωσε στο παρά πέντε στο να γίνει το ΠΑΣΟΚ της Πόπης. Εδώ διίστανται οι απόψεις. Όντως άδειασε το ΠΑΣΟΚ. Άραγε αυτοί που έφυγαν να ήταν το παλιό; Κατέληξα ότι όντως ήταν το παλιό. Και η απορία μου: πώς το παλιό εκπροσωπεί με αξιώσεις το νέο, που ευαγγελίζεται ο Αλέξης και οι συνιστώσες; Ευτυχώς αδειάζοντας ο πράσινος χώρος απο κεκτημένη ταχύτητα παρασύρθηκαν βαρίδια-μύδια και ελπίζω ότι όλα τα -εις ίδια. Τώρα δίνει εξετάσεις. Έχει πίστωση χρόνου. Δεν είναι της παρούσης.
Στο διά ταύτα. Πάμε στο Βαγγέλα. Ο παλιός, ο αλλιώς, ο σταθερός, ο μάγκας, ο κιμπάρης, ο καραμπουζουκλής. Ο Αλέξης ο νέος, ο ωραίος, ο γητευτής, ο διαπραγματευτής. Τι να λέμε τώρα; Στη διάβα τους φυσάνε. Αυτοί μιλάνε, εμείς παραμιλάμε. Αλλά να μωρέ, δεν τους καταλαβαίνω. Άλλα λένε, άλλα εννοούν. Προφανώς έχουν μυστικό κώδικα επικοινωνίας. Θα προσπαθήσω να τους αποκωδικοποίησω. Ο Βαγγέλας και ΣΙΑ στο δημοψήφισμα του κουτιού ή της κουρτίνας έθεσαν ευρώ ή δραχμή. Το κοινό αυτόνομα αποφάσισε 60% όχι στο ευρώ, 40% όχι στη δραχμή. Αυτοί κάνανε αναγωγές-συναγωγές. Κατέληξαν: συμφωνία να ‘ναι και ας είναι ό,τι να ‘ναι.
Ο Αλέξης το ομορφόπαιδο και οι συν-ξεσκιστάδες του έθεσαν μνημόνιο Ναι ή Όχι. Εδώ το κοινό τα ‘κανε μπάχαλο: 60% όχι σε μνημόνιο, 40% όχι σε συμφωνία. Και αποφάσισαν. Με το δίκιο τους βέβαια, αφού άλλα μας ρωτάνε, άλλα απαντάμε. Όλως τυχαίως και αυτοί συμφωνία να ‘ναι και ας ειναι ό,τι να ‘ναι. Επιτέλους φως στον ορίζοντα. Από κοινού πλήρης σύμπνοια και σύμπλευση. Υποψιάζομαι ότι εχουν συγκροτήσει εθνική ομάδα αποκωδικοποίησης. Κατέληξα επίσης ότι το δημοψήφισμα το αποφάσισαν από κοινού ο Βαγγέλης και ο Αλέξης για να ξεφορτωθούν τους αρχαίους Σαμαρο – Βενιζελαίους.
Η ουσία είναι ότι φτάνει η μέρα της κρίσης και εγώ παλεύω να αποκωδικοποιήσω γιατί πάμε σε εκλογές. Σίγουρα δεν θα προλάβω. Αλλά δεν αγχώνομαι, θα προλάβω τις επόμενες.