Μπροστά στον κίνδυνο της μακράς διαχειριστικής υποτέλειας

Του

ΛΑΟΚΡΑΤΗ ΒΑΣΣΗ*

 

1. Ελέω συγκυρίας, της χρεοκοπίας, δηλαδή, της Μεταπολίτευσης, και χάρη στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα και την υποσχετική διείσδυσή του σε πλατιά λαϊκά στρώματα, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχτηκε από τα μεταπολιτευτικά ποσοστά του 3%-4% στο 37%, ως η εναλλακτική προς το παλιό και ένοχο δικομματικό πολιτικό σύστημα κυβερνητική πρόταση, φτάνοντας και στην ίδια τη διακυβέρνηση του τόπου (σε συνεργασία με τους ΑΝΕΛ). Έφτασε όμως στη διακυβέρνηση με… επικοινωνιακές περισσότερο λογικές και χωρίς προετοιμασία βάθους για μια πραγματικά εναλλακτική διακυβέρνηση. Που πρωτίστως θα συνιστούσε ρήξη με τις μεταπολιτευτικές νοσηρότητες και ριζική αλλαγή του παραδείγματος άσκησης της εξουσίας – προφανώς μαζί με τις βαθιές τομές που θα προδιέγραφαν και θα οδηγούσαν σταδιακά στην αναθεμελίωση, ανόρθωση και αναγέννηση (ξαναχτίσιμο!) του εξαντλημένου από τη χρεοκοπία και χωρίς… καύσιμα τόπου μας.

2. Αλλά κάτι τέτοιο προϋπέθετε, για να περιοριστώ στα πολύ μείζονα:

• Πρώτον, Κινούσα Ιδέα, με αξιακές συντεταγμένες εθνικής ανεξαρτησίας και με άρωμα ελληνικής «πολιτιστικής ιθαγένειας».

• Δεύτερον, ανάλογο Κινούν Συλλογικό Υποκείμενο, έναν άλλο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, που πάνω και πρώτα απ’ όλα να έχει κάνει εντός του τη ρήξη με όλες (μαζί και τις αριστερές) τις νοσηρότητες της Μεταπολίτευσης. Αλλά και να έχει ανακτήσει ως αναπαλλοτρίωτο ταυτοτικό του στοιχείο τον δημοκρατικό και πολιτιστικό πατριωτισμό της Εαμικής Αριστεράς, με τις ιεραρχήσεις που αυτό επιβάλλει. Όπως, ας πούμε, το ότι δεν υπάρχει ο τόπος για την Αριστερά, αλλά η Αριστερά για τον τόπο, ή –το πολύ απλό– πρώτα η Ελλάδα και όχι η… Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν ταυτίζεται κιόλας με την Ευρώπη και την αξιακή της κληρονομιά.
Και εννοείται ότι ένας άλλης ποιότητας ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ήταν όμηρος των φυλών, μιας σχεδόν μόνιμης, δηλαδή, «νομενκλατούρας», η οποία, χωρίς να υπερβαίνει το 0,4% περίπου του παλιού 3% με 4%, παραμορφώνει και ακυρώνει στην πράξη κάθε έννοια ουσιαστικής δημοκρατίας. Καθώς, πέραν του ότι «νέμεται» προνομιακά την κομματική εξουσία –τώρα και κυβερνητική–, αντιμετωπίζει με όρους «ιδιοκτησίας» όλο το κόμμα και πιο πολύ το 37% των συριζαίων ψηφοφόρων!

• Τρίτον, Κινούσα Ηγετική Ομάδα, επιλεγόμενη με κριτήρια διαρκώς επιβεβαιούμενης αξιοσύνης και υπό την καθοδήγηση του Αλέξη Τσίπρα, η οποία θα ενισχύει την ηγετική του δυναμική και ακτινοβολία, ανταποκρινόμενη με επάρκεια στον εξόχως απαιτητικό διευθυντικό της ρόλο.
Αυτά όμως και άλλα τέτοια προαπαιτούμενα, που θα εδραίωναν μια ιδεολογική, πολιτιστική και πολιτική ηγεμονία βάθους και προοπτικής, προσέκρουσαν σε κληρονομημένες μεταπολιτευτικές «αδράνειες» και «νοσηρότητες», που παγίωσαν το αντιφατικό δίπολο ενός Τσίπρα που έρχεται από το μέλλον κι ενός κόμματος που έρχεται από το παρελθόν, με ένα μεγάλο, μάλιστα, μέρος του να… κοιτάζει και προς το παρελθόν.

Η ιστορική πρόκληση

3. Μ’ αυτά τα δεδομένα, βρεθήκαμε κάτω απ’ τη βαριά «μπάρα» της εξουσίας, με υπαρκτό και εν εξελίξει τον κίνδυνο να «παιχτούμε» ως η τελευταία πράξη της Μεταπολίτευσης και όχι ως πρώτη πράξη της Νέας Μεταπολίτευσης του λαού και του τόπου, όπως δείχνει αφενός το ότι δεν μπορέσαμε, ως τώρα, να αλλάξουμε το παράδειγμα διακυβέρνησης και αφετέρου η επώδυνη κατάληξη των «διαπραγματεύσεων». Που και τα δυο μαζί, προπαντός όμως η πολύ βαριά «συμφωνία» με όλα τα οδυνηρά και… αποκαθηλωτικά της παρεπόμενα, επιβάλλουν τολμηρή και εμπνευσμένη «διόρθωση» της συριζικής γραμμής πλεύσης, με αυστηρή και ιεραρχημένη πρόταξη των εθνικών προτεραιοτήτων. Που σημαίνει:

α) αποσαφήνιση της συνολικής μας στρατηγικής μπροστά στα πολύ δύσκολα νέα δεδομένα και στα ακόμα πιο αδυσώπητα διλήμματα των καιρών, και επίσης
β) τολμηρή και εμπνευσμένη ανασύνταξη του Κινούντος Συλλογικού μας Υποκειμένου (ΣΥΡΙΖΑ), έτσι ώστε να μπορέσει να σηκώσει τα δυσβάστακτα φορτία που θα πέσουν στους ώμους του.

Κι είναι, ως προς αυτά, τεράστια και αμείλικτη η πρόκληση της ιστορίας προς τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος καλείται, με… αναποδογυρισμένη την αντιμνημονιακή συριζική πραγματικότητα και «ρητορική», να σηκώσει στους ώμους του το… ασήκωτο τρίτο Μνημόνιο (που απειλεί να καταπιεί το κόμμα μας, όπως συνέβη και με τα δυο προηγούμενα «Μνημόνια» και τα κόμματα που τα στήριξαν!), για να αποτρέψει, όπως του επέβαλε η ιστορική ηγετική του ευθύνη, την άτακτη (ή τη δοτή από τον Σόιμπλε!) χρεοκοπία του τόπου μας, με όλα της τα μοιραία συνεπαγόμενα.

4. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, ανήκει στις ανελαστικές συριζικές προτεραιότητες η πειστική αποσαφήνιση της πολιτικής που δεν θα επιτρέψει τη μετεξέλιξη της επώδυνα εκβιασμένης τακτικής αναδίπλωσης σε μακροχρόνια συστημική ενσωμάτωση. Μια πειστική όμως αποσαφήνιση που είναι απολύτως συνυφασμένη με τη ζητούμενη συριζική (και εθνική) στρατηγική. Χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει απάντηση στο γιατί πρέπει να «σύρει» ο λαός, στη μεγάλη ανηφοριά των επόμενων χρόνων, το πολύ φορτωμένο κάρο αυτής της «συμφωνίας», με ποιες εγγυήσεις, με ποιο όραμα και με ποια προσδοκία για τα παιδιά του και τον τόπο του. Και να το «σύρει», εννοείται, όχι ως συλλογικό «αντικείμενο» της ιστορίας του, ως ανθρώπινο «κοπάδι», δηλαδή, πίσω απ’ τον… αρχηγό, αλλά ως ενσυνειδήτως δρων και δημοκρατικά διαρθρωμένο συλλογικό της υποκείμενο, που ξέρει, ιδίως στα δύσκολα, να τα βγάζει πέρα με όποιες θυσίες!
Γιατί δεν είναι αυτονόητος ο τακτικός χαρακτήρας της αναδίπλωσης, της τακτικής, δηλαδή, υποχώρησης για να μην χαθεί ο… πόλεμος, αν δεν είναι ιδεολογικά οριοθετημένη αλλά και αδιαμφισβήτητα συνυφασμένη, όπως ήδη σημειώσαμε, με τη στρατηγική της «εθνικής αξιοπρέπειας», της μόνης εναλλακτικής προς τη μνημονιακή της «διαχειριστικής υποτέλειας», στην τροχιά της οποίας κινούμαστε ήδη απ’ τη «χρεοκοπία» του 2009 (Καστελόριζο!) και εντεύθεν.
Που σημαίνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας, με το κύρος και τη δύναμη της απήχησής του στον λαό, πρέπει να πρωταγωνιστήσει στον επανορισμό των συντεταγμένων πορείας… τούτων δοθέντων και με τη συριζική Αριστερά έξω απ’ τον λαβύρινθο του παγιδευτικού της «μικρόκοσμου». Αλλά και με πλήρη συνείδηση ότι το δίλημμα «εθνική αξιοπρέπεια ή διαχειριστική υποτέλεια» είναι απολύτως ανελαστικό, καθώς ενδιάμεσος –για να μην ξεχνιόμαστε– δρόμος δεν υπάρχει.

5. Δεν θέτω καν το ερώτημα αν μπορούμε να αντιστρέψουμε την αρνητική φορά των πραγμάτων προς τη μακρά «διαχειριστική υποτέλεια». Γιατί έχουμε χρέος να την αντιστρέψουμε. Κι η αντοχή της εμπιστοσύνης του λαού στον Αλέξη Τσίπρα δεν ορίζει μόνο τη δική του ιστορική ευθύνη, αλλά όλων μας!

 

* Φιλολόγου – συγγραφέα.

Πηγή: Περιοδικό “ΕΠΙΚΑΙΡΑ”