ΤΩΡΑ που αρχίζουν τα δύσκολα…

Η χαμένη τιμή της

 

κοινωνικής ενότητας…

 

 

 

 

 

 

1.Όταν οι ακροδεξιοί, έγιναν ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ!

 

Τους γνωρίζαμε τους περισσότερους, πολύ καλά. Γνωρίζαμε επίσης τις απόψεις τους και την πολιτική του πορεία. Δεξιές οι απόψεις. Δεξιότερα δεν υπήρχε τίποτα, μόνον ο τοίχος! Τύχαινε καμία φορά να συζητήσουμε μαζί τους και το τελευταίο τους πολιτικό… αποκούμπι ήταν «ένας Παπαδόπουλος», που όπως έλεγαν θα έλυνε όλα τα προβλήματα. Χωριό είναι η Άρτα, τους συναντούσαμε σε κάποια πολιτικά γραφεία, για να διορίσουν ένα – δυό παιδιά, γιατί είχαν τον τρόπο! Δήλωναν πως είχαν τριάντα, σαράντα ψήφους και αυτό ήταν πρόκληση για τον πολιτευτή.

Άλλαξαν όμως οι καιροί. Τα συγκεκριμένα αποβράσματα της πολιτικής ζωής του τόπου, έγιναν αριστεροί και όπως είναι αναμενόμενο, λειτουργούν ως γενίτσαροι! Είναι αυτοί που έβαλαν στο λεξιλόγιό τους, την λέξη «γερμανοτσολιάς» κι ας έχουν οι ίδιοι οικογενειακή καταγωγή, που μπορεί και να παραπέμπει σε συνεργάτες των γερμανών.

Καλά κάνουν… Και μπορεί να μην ενοχλούσε κανέναν απολύτως, το (πολιτικό) άλμα εις τριπλούν που έκαναν. Στην Ελλάδα ζούμε, όλα μπορεί να συμβαίνουν και κανένας να μην δίνει λόγο σε κανέναν.

Όμως υπάρχει και το καθοριστικό στοιχείο, το οποίο κανένας ασχολούμενος με τα δημόσια πράγματα, δεν μπορεί να ανεχτεί. Δεν μπορεί στο όνομα της αριστεράς, να κινούνται με τον ίδιο τρόπο, ως τραμπούκοι που έτσι είχαν μάθει σ’ όλη την ζωή και να δηλητηριάζουν όποιο καλό μπορεί να προκύψει.

Είναι μεγάλη η πρόκληση, για λογαριασμό της Αριστεράς και με μεγάλη την ταμπέλα του ΣΥΡΙΖΑ, να λειτουργούν, σύμφωνα με την πολιτική τους… παιδεία, η οποία έχει ως βάση τους τραμπουκισμούς και όλα όσα η Αριστερά υπέστη, κατά την μετεμφυλιακή περίοδο, όπου ο τραμπούκος – φασίστας της γειτονιάς, είχε τον πρώτο λόγο, για να διχάζει και να καταστρέφει την ελληνική κοινωνία.

Αυτό το μίγμα των στερημένων την εξουσία αριστερών και των ακροδεξιών τραμπούκων, που κινούνται στον ίδιο πολιτικό χώρο και μπορεί να αποφασίζουν και μαζί, είναι επικίνδυνο και ως παράταιρο, μπορεί να επιφέρει μεγάλα κακά στην ελληνική κοινωνία, που πλέον ΜΟΝΟ ενωμένη, μπορεί να αντιμετωπίσει την τραγική κατάσταση, στην οποία φτάσαμε.

Και είναι δικαιολογημένη η οργή παλιών αριστερών, που έτυχε να μην συμπορεύονται με το αριστερό μόρφωμα του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, που με κάθε ευκαιρία λένε πως στην ζωή τους, θα βρίσκουν πάντα απέναντί τους, τους ίδιους ανθρώπους, πότε ως στελέχη της δεξιάς και πότε ως στελέχη(!) της αριστεράς.

 

2.Και το βαθύ ΠΑΣΟΚ, που το πας;

 

Κι αν ήταν, να είχε στιγματιστεί το πολιτικό μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο απ’ τους ακροδεξιούς, που έγιναν αριστεροί, θα έλεγε κανένας πως το κακό είναι μικρό, άρα αντιμετωπίσιμο, με μια σειρά παρεμβάσεις, οι οποίες θα είχαν αποτέλεσμα, αν ο στόχος ήταν η διαμόρφωση όρων ευπρέπειας στον πολιτικό διάλογο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν άρχισε να ανεβαίνει δημοσκοπικά, στις αρχές του 2012, ήταν ο προνομιακός χώρος, για να εισέλθουν εκεί, όλοι όσοι αποτελούσαν τον λεγόμενο «βαθύ ΠΑΣΟΚ» και στην πολιτική τους πορεία, είχαν κάνει πράματα και θάματα! Αυτοί που διέλυσαν το κράτος και το έφτασαν εκεί του έφτασαν, ενδύθηκαν τον μανδύα του αριστερού και άρχισαν να πιάνουν «στασίδι» στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ και ήταν από τότε σίγουρο πως θα «έβαζαν την σφραγίδα τους» στην μετάλλαξη του κόμματος της Αριστεράς.

-Ποιός δεν θυμάται εκείνον τον συνδικαλιστή της ΟΤΟΕ, που εκλέχτηκε πρώτος βουλευτής επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτός ντε, που είχε ξεχασμένα κάποια εκατομμύρια ευρώ, τα οποία ισχυρίστηκε πως ήταν η αποταμίευση απ’ τους μισθούς του, σε κάποια τράπεζα που εργαζόταν. Αυτός στην συνέχεια έγινε, ο κήρυκας της διαφάνειας και της καταπολέμησης των λαμογιών του ΠΑΣΟΚ! Μπορεί, γιατί ως τέτοιο και αυτός, μπορούσε να τους αντιμετωπίσει καλύτερα.

-Ποιος δεν θυμάται την δράση και το βόλεμα, επώνυμων ΠΑΣΟΚων της Άρτας, που είναι πλέον στην πρώτη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ και κήρυκες του μίσους ενάντια στο κακό ΠΑΣΟΚ, που κατέστρεψε την Ελλάδα. Τους γνωρίζουμε πολύ καλά όλους… Μέχρι και δέκα διορισμούς, στο ευρύ οικογενειακό τους περιβάλλον, είχαν κάποιοι και πλέον αγωνίζονται για την Αριστερά… Λένε πως από τότε ήταν αριστεροί, αλλά το έκρυβαν για λόγους πολιτικής τακτικής και πλέον, είναι απαλλαγμένοι(!) και δρουν ως γνήσιοι αριστεροί.

 

3.Πως θα κάνει το κρίσιμο βήμα…

 

Ας απαλλαγούμε, απ’ τις προσεγγίσεις που είναι μεν πραγματικές, αλλά βολεύει κάποιους να τις χαρακτηρίζουν κουτσομπολιά και να απαλλάσσονται των ευθυνών τους και ας δούμε το πραγματικό ζητούμενο, που είναι η ενότητα της κοινωνίας (εθνική λαϊκή ενότητα, την αποκαλούσε η απόφαση της 2ης συνόδου της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, το 1975), μπροστά στην πρωτόγνωρη δύσκολη κατάσταση, που έχει περιέλθει η χώρα μας.

-Ποιες διαδικασίες, είναι αυτές που μπορούν να επιλεγούν και να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, ώστε όσοι σήμερα επικαλούνται τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά να λειτουργήσουν, υπέρ της κοινωνικής ενότητας και να μην κινούνται στα όρια του εθνικού διχασμού;

Δυστυχώς, αν και αυτός ο διάλογος, θα αποτελούσε την βασική προϋπόθεση για να κάνει η χώρα ένα βήμα μπροστά, τις λειτουργίες που παραπάνω περιγράφουμε, κάποιοι τις θεωρούν εντελώς φυσιολογικές και επιμένουν με αυτές να πορεύονται. Όσα είδαμε την προεκλογική εβδομάδα του Ιουλίου, σ’ αυτό το ζητούμενο, έπρεπε να είχαν επικεντρώσει τον προβληματισμό, αλλά τα πράγματα οδηγήθηκαν σε άλλες συζητήσεις, που μπορεί να μην είναι και τόσο αναγκαίες.

Το κόμμα της Αριστεράς, που έλεγε πως «η ελπίδα έρχεται» και με βάση αυτό το σύνθημα το ακολούθησαν οι πολίτες, πρέπει να είναι έτοιμο και αποφασισμένο να επιβάλλει, όσο κι αν φαίνεται τραβηγμένος ο όρος, την κοινωνική ενότητα, γιατί έτσι μόνο μπορεί να έλθει η ελπίδα.

Όμως και η παλιά στέρεα βάση του κόμματος αυτού, τα… νταούλια του κοινωνικού διχασμού, επιμένει να βαράει ακόμη και με βάση την πρόκληση, σε κάθε πολίτη που πιστεύει κάτι διαφορετικό, πορεύεται.

-Άρα που μπορούμε να αναζητήσουμε την ελπίδα;