Και είναι τόσο μεγάλη η αγανάκτηση…

 

Ενάμιση

 
 

μήνα μετά…

 

 

 

 

Του
ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΪΝΤΑΣΗ

 

 

Σχεδόν ενάμιση μήνας από την τρομερή πλημμύρα της Άρτας και οι πληγές μένουν ακόμη ανοικτές. Ο αγροτικός κυρίως πληθυσμός της περιοχής μας, που δέχθηκε το μεγάλο πλήγμα, είναι εκείνος που σιωπηλά αγανακτεί. Αγανακτεί, γιατί περίμενε περισσότερα από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που έδειξε την γύμνια της. Αγανακτεί, γιατί περίμενε περισσότερα από μια νέα κυβέρνηση ελπίδας, η οποία γρήγορα έδειξε να κρύβεται πίσω από το καβούκι της.
Ερωτήματα που απασχολούν την κοινωνία είναι πολλά… Ενάμιση μήνα μετά την φοβερή καταστροφή, πόσα χρήματα δόθηκαν από το Ταμείο Πολιτικής Προστασίας στο Νομό της Άρτας, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για να αντιμετωπιστούν τρέχοντα προβλήματα; Ενάμιση μήνα μετά, με ποια ποσά χρηματοδοτήθηκαν οι Αυτοδιοικήσεις πρώτου και δεύτερου βαθμού για να κάνουν έργα αποκατάστασης της κατεστραμμένης δημόσιας υποδομής;
Το βέβαιο είναι ότι σε αυτήν την κατάσταση, αν δεν υπήρχαν οι εργολάβοι, που έδωσαν τα μηχανήματα (ιδίοις εξόδοις) στην διάθεση των δημοσίων υπηρεσιών και ιδίως του δημοσίου συμφέροντος, προκειμένου να γίνουν κάποια έργα ανάγκης, ίσως η καταστροφή να είχε μεγαλύτερη έκταση. Αν δεν υπήρχαν οι εθελοντές, οι αστυνομικοί και οι πυροσβέστες, οι δημοτικοί κυρίως υπάλληλοι, να εκτεθούν σε κίνδυνο, για να μπορέσουν να βοηθήσουν τους συμπολίτες τους, χωρίς την απαραίτητη υποδομή, ίσως σήμερα να υπήρχαν μαυροφορεμένοι εξαιτίας της μεγάλης ζημιάς.
Από κει και πέρα, η σιωπή. Οι αγρότες βλέπουν ότι ο χρόνος κυλάει εις βάρος τους και η αποζημίωση που τους υποσχέθηκαν, θα είναι ψιχία… Κατεστραμμένα σπίτια, χαμένες περιουσίες, ζημιωμένα νοικοκυριά, μετράνε τις μέρες να φεύγουν χωρίς να υπάρχει η οποιαδήποτε έμπρακτη και σοβαρή υποστήριξη. Το Δημόσιο κρύβεται πίσω από την γραφειοκρατία και ζητάει από τους πλημμυροπαθείς έγγραφα, βεβαιώσεις και … ανθυποβεβαιώσεις για να τεκμαίρει το αυτονόητο. Δεν έρχεται κανένας να καταγράψει τις ζημιές, αλλά θέλουν με την γραφειοκρατική νοοτροπία να φοβίσουν.
Το ασφαλισμένο φυτικό κεφάλαιο, προβλέπεται να αποζημιωθεί με το ένα τρίτο της αξίας του, ενώ οι αγρότες που επλήγησαν, δεν φρόντισε κανένας να τους εξαιρέσει από τις κάθε είδους υποχρεώσεις τους, λόγω της καταστροφής που υπέστησαν.
Εκτός από κάποια δελτία τύπου, που κυρίως αποπροσανατόλισαν τον κοσμάκη, στην αγωνία του να δει πως θα διαχειριστεί τα προβλήματά του, καμία άλλη αρωγή δεν υπήρξε, αν και θεωρούμαστε κράτος… οργανωμένο.
Το ζητούμενο είναι ότι η οργή και η απόγνωση, δεν στέκονται με το φράγμα της πολιτικής δειλίας και της γραφειοκρατίας, που έχει σηκώσει η επίσημη πολιτεία μας, δια των φορέων τους. Και είναι τόσο μεγάλη η αγανάκτηση, που μπορεί όχι απλώς να πλημμυρίσει, αλλά και να σπάσει το φράγμα αυτό και τότε αλήθεια, δεν θα έχουμε που να κρυφτούμε όλοι μας.