Οι επιχειρήσεις, όπως τις ξέραμε, δεν έχουν μέλλον

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Οι προκλήσεις

σε επίπεδο περιφέρειας,  παραμένουν

πιο ελκυστικές και πιο εφαρμοστέες

από οποιοδήποτε άλλο

θεσμικό όργανο

 

 

 

Σε εποχή ύφεσης, ο οικονομολόγος Ζώης Κολιός, δραστηριοποιείται έντονα κι εκεί που κλείνουν επιχειρήσεις, ο ίδιος δημιουργεί νέες και παράλληλα δηλώνει αισιόδοξος, για το επιχειρεόιν, αν αυτό προκύψει με σοβαρότητα και ουσιαστικό σχεδιασμό. Όπως είχαμε σημειώσει και σε προηγούμενο ρεπορτάζ της «Γ», δημιουργεί αυτό το διάστημα νέες επιχειρήσεις και προσπαθεί, έχοντας στα χέρια τους και τα πρώτα θετικά αποτελέσματα.
Με συνδικαλιστική και πολιτική δράση, εκτός των παραπάνω, ο οικονομολόγος Ζώης Κολιός, έχει την δυνατότητα να συνδυάσει το επιχειρείν και με την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Κύριε Κολιέ,  σας ευχαριστούμε  για την συνέντευξη που παραχωρείτε στην  εφημερίδα μας. Έχω μπροστά μου το πλούσιο βιογραφικό σας και θα ήθελα  να ξεκινήσουμε απ΄ αυτό: Πως θα παρουσιάζατε με δυο λόγια των εαυτό σας στους αναγνώστες μας;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Εγώ σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε,  να με παρουσιάσετε στο κοινό σας.  Γεννήθηκα στην Άρτα πριν από 50 χρόνια και προέρχομαι από μια αγροτική οικογένεια. Τα παιδικά και μαθητικά μου χρόνια,  τα πέρασα στη Φιλιππιάδα.  Έχασα νέος,  τον πολύ νέο επίσης  πατέρα μου και όλα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα. Πέτυχα  στη νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Οικονομικό Τμήμα και στα 25 μου, είχα ολοκληρώσει τις σπουδές μου και ήμουνα ήδη ιδιοκτήτης λογιστικού γραφείου στην Αθήνα. Ο αείμνηστος αδερφός μου Χρήστος Κολιός –με οικονομικές επίσης σπουδές- ίδρυσε με τη σειρά του μια  ατομική επιχείρηση λογιστικών υπηρεσιών. Το  2000 οι επιχειρήσεις μας συνενώθηκαν. Η δυσαναπλήρωτη  απώλεια του Χρήστου(2006) σε προσωπικό επίπεδο,  είχε τις προεκτάσεις της και στο αντίστοιχο επιχειρηματικό. Εν πάση  περιπτώσει, η επιχειρηματική εξέλιξη της εταιρείας μας ήταν αυτή ακριβώς που προδιαγράψαμε με την συγχώνευσή  της. Και λειτουργεί απρόσκοπτα. Είμαι παντρεμένος με την λογίστρια κα Μαρία Σβάρνα και έχουμε δύο παιδιά: Τον Θράσο Κολιό (15) και τον Γιώργο Κολιό (10).

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Είστε πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος ενός ομίλου εταιρειών, με δηλωτικά επιχειρηματικά αντικείμενα,  οι περισσότερες από τις οποίες απ΄ ότι βλέπω,  ιδρύθηκαν σε εποχές ύφεσης. Τις αναφέρω επιγραμματικά για τους αναγνώστες μας: Α. «ΣΤΑΤΗΡΑΣ ΑΕ» ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ – ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΡΟϊΟΝΤΩΝ ΑΕ Β. «YOU SECURE» ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΦΥΛΑΞΗΣ Ι.Κ.Ε. Γ. “GENTΕ FAMOSI IKE” ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ Δ. «Ζ.ΚΟΛΙΟΣ FINANCIAL SERVICES» Ο.Ε. Ε. «GAS GO AE» ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΣΤ.  «ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΙΚΕ» ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ  ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ.Τα ερωτήματά μου είναι δύο:  Πως συνταιριάζετε  κάποια  εντελώς ξένα μεταξύ τους επιχειρηματικά αντικείμενα,  σε έναν όμιλο εταιρειών απ΄ τη μια και απ΄ την άλλη, πως σε εποχές ύφεσης επεκτείνετε με τέτοιους ρυθμούς τις επιχειρηματικές σας δραστηριότητες;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Ο Αμερικανός συγγραφέας Alvin Toffler, είχε πει:  «Οι αναλφάβητοι του 21ου αιώνα δεν θα είναι εκείνοι που δεν ξέρουν γραφή και ανάγνωση, αλλά εκείνοι που δεν θα μπορούν να μάθουν, να ξεμάθουν και να ξαναμάθουν.» Αυτή είναι μια απάντηση και για τα δύο ερωτήματά σας. Η ταχύτατη προσαρμογή   στις εναλλακτικές εμπορικές  αναζητήσεις   της αγοράς,  αλλά και οι ευκαιρίες που παρουσιάζονται για τους  οραματιστές, ακόμα και στα βαθιά σκοτάδια μιας ύφεσης,  είναι η προοπτική  πλέον  πρόκληση. Εδώ θα μου επιτρέψετε κι ένα γενικότερο σχόλιο: Οι επενδύσεις στην Ελλάδα  και όπως τις γνωρίζαμε ως τώρα (λίγο-πολύ κρατικοδίαιτες κι αυτές και κατ΄…απονομήν   σε 100 το πολύ «σεσημασμένα» παραδοσιακά τζάκια επιχειρηματιών)  δεν έχουν κανένα μέλλον. Παρά μόνο παρελθόν. Πληρωτέο δε,  μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου και από όλους μας. Στον όμιλό μου, που δεν έχει επιδοτηθεί  μήτε με 1 ευρώ, οι νέες και καινοτόμες ιδέες,  βρίσκουν πάντα έδαφος. Και με υπομονή τις προωθούμε. Καταγράφοντας ζημιές σε πρώτο χρόνο. Με τους κύκλους εργασιών των κλασικών εταιρειών του ομίλου, να μειώνονται σημειωτέον. Εμείς όμως-και μέσω του «ΣΤΑΤΗΡΑ» ειδικότερα- επιμένουμε να πουλάμε Ελλάδα. Και είμαστε σίγουροι πως αργά ή γρήγορα «θα μας βγεί».

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Η προώθηση των ελληνικών προϊόντων στο εξωτερικό,  είναι ένας προφανής στόχος ανάπτυξης. Βοήθεια από το Ελληνικό κράτος υπάρχει προς  αυτή την κατεύθυνση;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ:  Οι πρόγονοι έλεγαν: «συν Αθηνά και χείρα κίνει» . Οι νεοφυείς επιχειρηματίες του σήμερα,   δεν ζητούν τη βοήθεια του κράτους. Aπεναντίας, εισπράττουν  μόνο το  σαμποτάζ του!!! Η οργάνωση του κράτους από την μεταπολίτευση και δώθε άλλωστε, παραπέμπει σε μοντέλα «σοβιέτ». Ένα δυσκίνητο και βαρυφορτωμένο υπαλληλικό κράτος,  με δεκάδες υπογραφές και γραφειοκρατικές διαδικασίες, το μόνο στο οποίο διακρίνεται,  είναι η παράθεση και ο πολλαπλασιασμός των συντελεστών δυσκολίας του επιχειρείν. Ο κάθε επιχειρηματίας που ανοίγει τους ορίζοντές του σε ξένες αγορές, μετατρέπεται περίπου σε… εξερευνητή. Ένα μικρό ποσοστό επιχειρηματιών και  πολύ κατοπινότερα, ξεπερνώντας επώδυνα  τις παιδικές αρρώστιες του συστήματος, ολοκληρώνεται  και σε «εξαγωγείς». Δεν υπάρχει ούτε  ένας στοιχειώδης κρατικός  μπούσουλας,  προκειμένου ο κάθε επιχειρηματίας να μην αναγκάζεται να ξαναανακαλύψει τον τροχό. Χάνοντας χιλιάδες ώρες εργασίας και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Αυτοαμυντικά λοιπόν,  οι περισσότερες πρωτοβουλίες,  εκδηλώνονται ερήμην του κράτους. Και κάποιες  μάλιστα …κρυφά! Υπό το πέπλο της φοροδιαφυγής και μιας  χείριστης ανταγωνιστικότητας.  Απέναντι σε ένα κράτος πάντως, που έχει μετεξελιχθεί σε  κυνικό και ξεδιάντροπο  …εισοδηματία. Με υποπολλαπλάσια ανταποδοτικότητα των φόρων μας, στις  υπηρεσίες του προς τους πολίτες  και μια στοιχειώδη ποιότητα ζωής.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Από το βιογραφικό σας και πάλι αντλώ τα στοιχεία για την επόμενη ερώτηση:  Έχετε θωρακίσει το επιχειρηματικό σας προφίλ με σεμινάρια: Γενικής λογιστικής, marketing, management, τα διεθνή λογιστικά πρότυπα, την αναλυτική λογιστική, την κοστολόγηση, την ελεγκτική και πολλά άλλα. Μετέχοντας σε ετήσια βάση και σε 8-10 νέα σεμινάρια. Η γνώση είναι το αντίδοτο  του αδιεξόδου συνεπώς;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Αναμφίβολα η γνώση αποτελεί το πρωτοβάθμιο επίπεδο θωράκισης της κάθε επιχείρησης. Αν λόγου χάριν, πάμε στις κλασικές υπηρεσίες της λογιστικής μου εταιρείας, αυτές μόνο ως κλασικές δεν λογίζονται  πλέον. Αλλάζουν ανάλογα με τις διαθέσεις του κάθε υπουργού και τις ατυχείς,  έως και αποτυχημένες εμπνεύσεις,  των υπηρεσιακών παραγόντων/ εισηγητών του κάθε νομοσχεδίου. Συνεπώς,  μη επικαιροποίηση των γνώσεων σημαίνει  υπηρεσίες:  όχι υπέρ των πελατών σου αλλά εναντίον τους!   Εκείνο που πρέπει να ξαναδούμε είναι η «επτασφράγιστη»  γνώση των δεδομένων της αγοράς, από τη μεριά   του κάθε μεμονωμένου και ανεξάρτητου επιχειρηματία. Ενώ η γνώση θα έπρεπε να είναι ένα κοινόχρηστο και  ελεύθερο αγαθό, οι περισσότερες επιχειρήσεις,  μεταχειρίζονται την δημόσια γνώση,  ως ιδιωτική τεχνογνωσία της επιχείρησης τους. Με προφανείς τις αντιφάσεις. Κάτω από  στρεβλώσεις δεκαετιών.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Υπό την ιδιότητα του  αντιπρόεδρου  του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος πως αντιμετωπίζετε τις κλειστοφοβικές αντιδράσεις αυτών των επιχειρήσεων;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Η ιδιωτική οικονομία δουλεύει και ως  ένα ανταλλακτήριο τεχνογνωσίας. Μια διαδικασία «δούναι-λαβείν» τρόπω τινά. Απ΄τη μια,  καταλαβαίνω όσους δεν είναι διατεθειμένοι να  δώσουν χωρίς να πάρουν. Ο Ολυμπισμός στις μέρες μας, κάνει βήματα σημειωτόν,  στο βαθμό βέβαια,  που δεν  υποχωρεί άτακτα. Απ΄ την άλλη,  τα κάθε λογής επιμελητήρια,  είναι απλά διαπιστευμένοι σύμβουλοι του κράτους. Κι όχι νομοθέτες. Τα λέμε τα ξαναλέμε τα διαπραγματευόμαστε και όλο και κάτι βγαίνει. Οι ρυθμοί χελώνας είναι η απογοήτευση. Σε προσωπικό επίπεδο και ως Αντιπρόεδρος του επιμελητηρίου ωστόσο,  έχω οργώσει την Ελλάδα, μεταφέροντας εμπειρίες και συμβάλλοντας με τον τρόπο μου,   στη διάχυση γνώσης και τεχνογνωσίας. Πατώντας και στις πρόσθετες  ιδιότητες του καθηγητή, του συμβούλου,  του εισηγητή αλλά-και το ωφελιμότερο νομίζω-  του ενεργού και μη κρατικοδίαιτου  επιχειρηματία.

 

«Η ελεημοσύνη δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο
μιας δικαιοσύνης που δεν αποδόθηκε»

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Θα ήθελα τη γνώμη για τα φορολογικά μέτρα. Υπάρχοντα και επερχόμενα…

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Ως οικονομολόγος,  θα σας πω πως η φοροδοτική ικανότητα του Έλληνα έχει προ πολλού εξανεμιστεί. Ως επιχειρηματίας,  θα σας  απαντήσω πως 1-1,5 εκατομμύρια οικονομικά ενεργοί πολίτες του ιδιωτικού τομέα, είναι πρακτικά αδύνατο να σηκώσουν στις πλάτες τους,  τα υπόλοιπα 9 εκατομμύρια των Ελλήνων και όχι μόνο. Ως απλός πολίτης τέλος και με τα 3,5 εκατομμύρια των συμπατριωτών μας να ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας,  με επιδόματα ελεημοσύνης,  θα σας απαντήσω με μια φράση του Ιερού Αυγουστίνου: «Η ελεημοσύνη δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο μιας δικαιοσύνης που δεν αποδόθηκε» Το αρχέγονο  ζητούμενο της οικονομίας, είναι η παραγωγή πλούτου. Κι όχι η κοινοκτημοσύνη του υπάρχοντος. Που σε κάποια στιγμή μοιραία  τελειώνει…Ένα  κοινωνικό ισοζύγιο που θα συγκεράσει τις αλήθειες: οικονομολόγων-επιχειρηματιών-κοινωνίας, είναι το νέο συμβόλαιο που πρέπει να συνυπογραφεί,  από τους αρμούς του κοινωνικού  ιστού της χώρας.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Κυβερνήσεις τεχνοκρατών και οικονομολόγων  λοιπόν;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Όχι απαραίτητα… Κυβερνήσεις μιας σύνθετης λογικής θα έλεγα. Στη χώρα περισσεύει η κριτική και λείπει κραυγαλέα η αυτοκριτική. Πολλοί οικονομολόγοι για παράδειγμα, «δείχνουν» στις τηλεοράσεις το δρόμο,  αλλά δεν ξέρουν να οδηγούν οι ίδιοι. Κι αυτό είναι αυτοκριτική και κριτική ενός ολόκληρου κλάδου. Δυστυχώς. Η ζεύξη θεωρίας και πράξης, είναι μια διαφορετική διαδικασία που δεν περιλαμβάνεται στας… γραφάς! Ως απόρροια μιας απλής απλούστατης λογικής διεργασίας.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το πιο άδικο φορολογικό μέτρο που ισχύει;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Χωρίς δεύτερη κουβέντα, η καινοφανής οικονομική εφαρμογή  των οριζόντιων μέτρων! Όταν ο κεντρικός άξονας της κρατικής βουλιμικής διάθεσης και αρπαγής,  εδράζεται σε ένα στρεβλό δοκάρι,  είναι φυσικό και επόμενο το οικοδόμημα να καταρρεύσει. Οριζόντια μέτρα σημαίνουν  παταγώδη πολιτική αποτυχία.
Με αυτοτελή κατάργηση του πολίτη μιας δημοκρατίας  και κλωνοποίησή του  σε …υπήκοο προδιαγραφών  απολυταρχικών καθεστώτων! Τα εξατομικευμένα  μέτρα απεναντίας είναι εκείνα τα μέτρα,  που επιτρέπουν στο νομοθέτη,  να εξετάσει τον κάθε πολίτη  μεμονωμένα  και να εφαρμόσει και την συνταγματική αρχή της φορολόγησης: «καθένας με τις δυνατότητές του και τις ανάγκες του».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ένα παράδειγμα πάνω σ΄ αυτό;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Ας υποθέσουμε πως ο προϋπολογισμός του 2014 εμφανίζει μια «τρύπα» 5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Κατά το συνήθειο τους -και άμα τη εμφανίσει του προβλήματος- οι οικονομικοί (αν)εγκέφαλοι-σύμβουλοι των πολιτικών, κάνουν τον πρώτο λανθασμένο οικονομικό συνειρμό: « αν πάρουμε από κάθε Έλληνα 500 ευρώ καλύπτουμε την «τρύπα»;
 Ύστερα από κάποιες (συ)σκέψεις «του ποδαριού»,  μειώνουν (οριζόντια και πάλι) το δείγμα στους μισούς Έλληνες, αυξάνουν το κατά… κεφαλήν χαράτσι στα 1000 ευρώ και με τα ηλίθια οριζόντια μέτρα,  οριζοντιώνουν (οικονομικά και βιολογικά δυστυχώς με τις αλλεπάλληλες αυτοχειρίες) τα ίδια και τα ίδια φορολογικά υποζύγια. Δυστυχώς… Τελικά,  η πιο «στεγνά» λογιστικοποιημένη δουλειά στην Ελλάδα σήμερα,  κατάντησε η δουλειά του Υπουργού Οικονομικών!

 

Αλληλέγγυος με τους «παγιδευμένους» Έλληνες

 

ΕΡΩΤΗΣΗ:  Υποψήφιος επιπροσθέτως και του κόμματος των ΑΝΕΛ, στην Β’  Αθηνών στις ίδιες εκλογές. Με πολιτική δράση από το Γυμνάσιο ακόμα.  Νέα Δημοκρατία ή Ανεξάρτητοι Έλληνες;  Που είστε   πιο κοντά  σήμερα;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Κοντύτερα και αλληλέγγυος αισθάνομαι με τους «παγιδευμένους» Έλληνες. Που είναι εγκλωβισμένοι σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα. Οι πολιτικές προσημάνσεις,  ελάχιστη αντικειμενική αξία έχουν πλέον  σήμερα. Κάποτε, το να διακτινισθείς από ένα πολιτικό στρατόπεδο σε ένα άλλο –ακόμα και όμορο ιδεολογικά- απαιτούσε δεξιότητες  στο άλμα επί κοντώ. Σήμερα, δρασκελίζοντας απλά,  περνάς  από τον ένα χώρο στον άλλο. Με τα προβλήματα των πολιτών ωστόσο, πιο κοινά από ποτέ. Μα και οι ιδεολογίες «ξεθώριασαν».  Η κυρίαρχη ιδεολογία από εδώ και πέρα θα είναι- και θυμηθείτε το- η ιδεολογία της: ΜΕΣΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ. Και σ’ αυτήν την ιδεολογία πρέπει να προσχωρήσουμε όλοι μας…

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Επαναφέρω το ερώτημα και το θέτω  ευθέως: Θα σας δούμε υποψήφιο σε κάποιο ψηφοδέλτιο στις επόμενες εκλογές;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Εκείνο που ξεχωρίζει έναν πολιτικό από έναν πολιτικάντη,  συνοψίζεται σε ένα  πιστεύω μου: Ο πολιτικάντης ψάχνει μια θέση για να γίνει κάτι ενώ ο πολιτικός διεκδικεί την ίδια θέση για να φτιάξει κάτι. Οι ευκαιρίες για να φτιάξεις κάτι ως πολιτικός  μέσα από την κεντρική πολιτική σκηνή, είναι φαλκιδευμένες δυστυχώς,  μέσα από μνημονιακές υπογραφές- της χώρας πλέον και όχι των κυβερνήσεων της- για πάμπολλα χρόνια μετά.  Παραπέμποντας ευθέως σε… φιλολογικά μνημόσυνα της δημοκρατίας.  Προσφορότερο  είναι να παράγεις δημιουργική πολιτική μέσα από τις κοινωνικές, επιχειρηματικές κ.λ.π δομές σήμερα, παρά να υποβάλλεις τις προτάσεις  για κάποιες εγκρίσεις «στα θεσμικά όργανα». Εγκρίσεις σημειωτέον,  που σπάνια έρχονται. Είτε  και μέχρι να πάρουν και τη «βούλα» από την ολομέλεια της γραφειοκρατίας αυτές οι προτάσεις, εν τοις πράγμασι, αυτοακυρώνονται…

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Θέλετε να μου πείτε πως στο κοινοβούλιο δεν παράγεται πλέον πολιτική;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Στις δημοκρατίες εν αρχή ήν ο λόγος. Ο λόγος φέρνει και τον αντίλογο. Ο αντίλογος εξελίσσεται σε διάλογο ώσπου σε κάποια στιγμή,  όλα πρέπει να κλείνουν με έναν επίλογο. Λυπάμαι που μας «προέκυψε» και αυτό,  αλλά το κοινοβούλιο έχει μετατραπεί σε ένα εντευκτήριο κωφών. Και το παράδοξο είναι,  πως οι βουλευτές βυζαντινολογούν ασταμάτητα,  προκειμένου να εγκρίνουν δια της ψήφου τους, προειλημμένες αποφάσεις! Αποφάσεις που μοναδικό  εμπράγματο αποτέλεσμα  έχουν,  την ανακατανομή της φτώχειας! Ε λοιπόν τέτοιου είδους πολιτική,  δεν είναι στις προτεραιότητές μου. Είναι τραγικό να  χρειάζεται να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, προκειμένου  να μείνεις στο ίδιο ακριβώς σημείο… Αν στις εποχές μας ψάξει κάποιος,   μια σχετική  αυτονόμηση των αποφάσεων και των τρόπων δράσης, ευκολότερα θα την εντοπίσει στο επίπεδο των περιφερειών και των περιφερειαρχών παρά στην κεντρική πολιτική εξουσία…

 

ΕΡΩΤΗΣΗ:  Αυτό να το ερμηνεύσω  ως μια ένδειξη προσωπικού πολιτικού ενδιαφέροντος για τις επόμενες περιφερειακές εκλογές και για την περιφέρεια της Ηπείρου ειδικότερα;

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Οι προκλήσεις σε επίπεδο περιφέρειας,  παραμένουν πιο ελκυστικές και πιο εφαρμοστέες από οποιοδήποτε άλλο θεσμικό όργανο. Σ΄αυτό σίγουρα  συμβάλει και η χρόνια εγκατάλειψη της περιφέρειας  από την κεντρική εξουσία. Με καταφανώς  περισσότερο παραγκωνισμένη,  την περιφέρεια της Ηπείρου. Που είναι αρνητικός πρωταθλητής σε πολλά μεγέθη,  των περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στατιστικά λοιπόν,  οι πιθανότητες να χτίσεις πάνω σε κάτι που είναι εδώ και χρόνια  στον πάτο του βαρελιού,  είναι  σαφώς περισσότερες. Αλλά και με την επιχειρηματική μου ιδιότητα θα σας απαντήσω,  πως η Ήπειρος, δικαιούται –και της ανήκει- ένα καλύτερο μέλλον. Το οποίο χάθηκε και χάνεται σε μια ανόητη καθημερινή σκυταλοδρομία,  χαμένων ευκαιριών για την περιφέρειά μας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Εκείνο που κρατάω, είναι το σημαντικό  ενδιαφέρον σας για την ανάμειξή σας στις επόμενες περιφερειακές  εκλογές. Χρειάζονταν τελικά το μνημόνιο ή όχι;

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το μνημόνιο ακόμα και αν δεν μας είχε επιβληθεί,  θα έπρεπε να το είχαμε εφεύρει  και εφαρμόσει μόνοι μας, μεταξύ μας και πρίν πολλά χρόνια. Οι φαιδρότητες περί «σκισίματος» του μνημονίου περί «κατάργησης» περί «μονομερούς καταγγελίας» και άλλα τέτοια φολκλορικά  που θα ακουστούν στη συνέχεια, είναι …παιδικές «στρακαστρούκες»  κρότου-λάμψης. Όλη η …προηγούμενη ευμάρεια,  κτισμένη σε μια «τραβεστί»  οικονομία «δανεικών»,  ήταν μια τραγική  εικονική πραγματικότητα. Και οι Έλληνες δεν είναι μπαταξήδες,  να πάρουν τα δανεικά,  για να μη χρεοκοπήσουν και να θεωρήσουν με μια μονοκοντυλιά,  τα δανεικά και …αγύριστα.
Οι δανειακές συμβάσεις ωστόσο,  δεν μπήκαν σχεδόν ποτέ στην επί μέρους στοιχειοθέτηση  των μέτρων λιτότητας. Οι συμβάσεις έλεγαν: «Θα σας δανείσουμε τόσα, θα μας τα επιστέψετε μέχρι τότε, και μ αυτό το επιτόκιο.» Οι κυβερνήσεις ήταν εκείνες που προδιέγραφαν τους τρόπους, την ένταση και την «οριζόντια» κατατομή των μέτρων. Κι  εκεί όπως προείπαμε, με την λήψη των οριζόντιων μέτρων,  ξεπέρασαν την εικονική πραγματικότητα του παρελθόντος δημιουργώντας-ακόμα τραγικότερα-  μια εφιαλτική …εικονικότητα!!!
Με τους εισπρακτικούς μηχανισμούς του κράτους, των ασφαλιστικών φορέων, και των πάσης φύσεως ευαγών ιδρυμάτων της φτώχειας,  να διαγκωνίζονται στο ξεζούμισμα των υστερημάτων πλέον,   των μόνων που παράγουν πλούτο σ΄αυτή τη χώρα, των ελευθέρων επιχειρηματιών.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Μια πρόβλεψη για τις επερχόμενες εκλογές;

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το βέβαιο είναι ένα. Πως ήδη ο Έλληνας ψηφοφόρος έχει επιλέξει- όπως συμβαίνει συνήθως με την ψήφο του σε πολλές εκλογικές αναμετρήσεις- την αντιπολίτευσή του. Όσο για την κυβέρνησή του; Αυτή απλά θα μας  προκύψει,  δια της εις άτοπον απαγωγής  μέσω του μαυρίσματος της αυριανής μας  αντιπολίτευσης… Καμία  τιμή δεν περιποιεί στις τελευταίες μας κυβερνήσεις, το γεγονός  πως δεν  αναδεικνύονται μέσα από μια ευθέως θετική ψήφο,  αλλά ως υποπροϊόντα μιας κατ’ εξοχήν  αρνητικής ψήφου. Δίνοντας και την αισιόδοξη νότα στην ερώτησή σας  ωστόσο,  θα συμπληρώσω  το εξής: Το μέλλον έχει συνήθως τον τρόπο του να καταφθάνει απροειδοποίητα…

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Από τις απαντήσεις σας προκύπτει μια διάχυτη  απαισιοδοξία για την αποτελεσματικότητα του  πολιτικού  συστήματος. Το ερμηνεύω σωστά;

 

ΖΩΗΣ ΚΟΛΙΟΣ: Δεν έχει καμιά απολύτως χρησιμότητα, το να είναι κάποιος …αθεράπευτα  απαισιόδοξος! Και πάλι λοιπόν  θα αναδείξω την αισιόδοξη διάσταση του θέματος,  με ένα απόφθεγμα του Κινέζου φιλόσοφου Λαό Τσε, διατυπωμένο  6 αιώνες πριν το  Χριστό: «Αυτό που η κάμπια ονομάζει τέλος του κόσμου, η ζωή το λέει:  πεταλούδα»