ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ. Η περίπτωση του νηπιαγωγού

Όταν όλα φαίνονται απλά,

αλλά είναι πολύ σύνθετα

και επικίνδυνα!

 

 

 

 

Ο 60χρονος νηπιαγωγός, που οδηγήθηκε στις Φυλακές Τρίπολης, για τις… δραστηριότητες που όλοι πλέον γνωρίζουμε, είναι το τυπικό παράδειγμα του προβληματικού μιας μικρής κοινωνίας, τον οποίο όλοι αντιμετωπίζουν ως χαβαλέ, χωρίς κανένας και ποτέ, να εμβαθύνει στο τι κρύβει μέσα του και τι είναι αποφασισμένος να κάνει, την στιγμή που το πρόβλημά του, τον υπερκεράσει…

Ο νηπιαγωγός της Φιλιππιάδας, που σύμφωνα με τις πληροφορίες, έφερνε μαζί του, πλείστα όσα προβλήματα και απ’ την προσωπική του πορεία και την οικογένειά του, βρέθηκε στην μικρή πόλη και απ’ την πρώτη στιγμή τα έδειξε. Αν και κατείχε μια θέση, που μπορούσε να του προσδώσει την κοινωνική καταξίωση, ο ίδιος επέλεξε να ζήσει στο περιθώριο της κοινωνίας και με την παρουσία του, ακόμη και στον χώρο της δουλειάς του, δημιουργούσε προβληματισμό…

Ο προβληματισμός των πάντων, αρχικά είχε σχέση με το πώς ένας -κατ’ αρχήν- περίεργος τύπος, μπορεί να είναι καλός με τα παιδιά και πως μπορεί να τους παρέχει, αυτό που ζητεί η εποχή και οι εκπαιδευτικές συνθήκες επιβάλλουν. Όμως όσοι προβληματιζόταν τότε, έμεναν με τον προβληματισμό τους… Άντε να συζητούσαν, κάποια κουτσομπολιά για τον ίδιο, σε κάποια καφενεία και κάποιοι άλλοι να τον περιγράφουν ποικιλοτρόπως… Κανένας όμως, δεν επιχείρησε να βάλει το δάχτυλο επί των τύπων των ήλων και με απλές κουβέντες, να ζητήσει τις όποιες εξηγήσεις μπορούσαν να δοθούν, για την παρουσία του σε μια τόσο ευαίσθητη θέση. Και ο περίεργος νηπιαγωγός, παρίστανε απ’ την μια ότι συνεισφέρει στην αγωγή(!) των παιδιών και παράλληλα, το… θολωμένο του μυαλό απεργαζόταν τρόπους με τους οποίους, κατά την γνώμη του, θα έκανε αισθητή την παρουσία του και θα υπηρετούσε το προβληματικό του «θέλω»!.

Στην μικρή κοινωνία, τα πράγματα ακόμη χειρότερα… Λες και ήταν θέμα για να ξεσκάσουν απ’ τα προβλήματά τους οι πάντες, η παρουσία του στην πόλη. Κι ας ήρθε απ’ το πουθενά… Τώρα που άνοιξαν τα στόματα (με την ασφάλεια που προσφέρει η προφυλάκισή του και η πρώτη καταδίκη του) και τι δεν ακούσαμε… Ότι ο περίεργος νηπιαγωγός, έχει περίεργη σχέση με προβληματική νεαρά, για την οποία όμως οι πάντες ήξεραν και πολλά περισσότερα. Η κατάντια της μικρής κοπέλας, που ήταν το… ταίρι του νηπιαγωγού, με όλα όσα και αυτή κουβαλούσε, δεν συγκίνησαν καμία κοινωνική υπηρεσία, για να εισέλθει στα ενδότερά της και να αναζητήσει, έστω το αν μπορεί να βοηθήσει…

Τα βράδια στην μικρή πόλη, που δεν ποικίλουν καθόλου και είναι αρκετά μονότονα, είχαν το θέμα της συζήτησης, ειδικά αν ο νηπιαγωγός με την παρέα του απ’ την μια και η μικρή κοπέλα απ’ την άλλη, έκαναν την εμφάνισή τους στην πλατεία ή περνούσαν από κάποιο πολυσύχναστο στέκι… Ήταν το διαφορετικό, στις μονότονες νύχτες…

Το διάστημα αυτό, για να μην ξεχνιόμαστε, το μυαλό του περίεργου νηπιαγωγού, επεξεργαζόταν σχέδια, ενώ είχε -όπως αποδείχτηκε- και την δράση αναφορικά με την παιδική πορνογραφία, με μελλοντικά του θύματα αθώα παιδιά, όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις…

Όμως η μικρή κοινωνία, ήταν στα χάι της! Είχε τον τρελό του χωριού, για να κάνει το χαβαλέ της… Η κοινωνιολογική επιστήμη έχει αποφανθεί για τις περιπτώσεις του είδους, αλλά και πάλι καμία κοινωνική υπηρεσία, ως είχε χρέος, δεν παρακολούθησε την δράση του, δεν τον αντιμετώπισε με τα επιστημονικά εργαλεία που είχε στην διάθεσή της, με πρώτο και καλύτερο την συνεργασία της, με άλλους επιστημονικούς φορείς, που μπορούσαν να παρεισφρήσουν και στην διαταραγμένη του ψυχική υγεία. Ψιλά γράμματα, για όλους, αυτά! Σιγά μην είχε κανένας την διάθεση να μπει σε τέτοιες διαδικασίες και να αφιερώσει λίγο απ’ τον πολύτιμο(!) χρόνο του.

Είναι και ιστορικά αποδεδειγμένο… Την μία παράλειψη και τον ωχαδερφισμό, ακολουθούν οι τραγικές πράξεις, που στιγματίζουν όλους αυτούς που την μια παριστάνουν τους υπεύθυνους και τους κοινωνικά ευαίσθητους και την άλλη βρίσκουν ως αφετηρία χαβαλέ, την παρουσία σε μια μικρή κοινωνία, ενός προβληματικού τύπου.

Ντροπή, η συνέχεια!

Και η συνέχεια εξόχως ενδιαφέρουσα, αλλά και πολύ γνωστή, που όμως αποτελεί την σύγχρονη ντροπή! Όταν… έσκασε το πρόβλημα, όλοι δήλωναν πως το είχαν προβλέψει. Και μάλιστα, είχαν… ψυλλιαστεί και τις τρομακτικές λεπτομέρειες, που αποκάλυψε η αστυνομική και δικαστική έρευνα. Και οι συζητήσεις, τρομακτικές αποδείξεις, της παθογένειας, για την οποία πρέπει να συζητήσουμε και να προκύψουν μηνύματα.

Μέγιστη παθογένεια…

-Αφού ήξερες και τις λεπτομέρειες, ρε μεγάλε, γιατί δεν έκανες κάτι, ώστε η επικίνδυνη δράση του νηπιαγωγού, να σταματήσει;

Δεν ζητείται απάντηση. Απλά να επισημανθεί πως όλοι αυτοί οι ξερόλες, αν είχαν κάνει το ελάχιστο, μπορεί το πρόβλημα και με τον προβληματικό άνθρωπο, αλλά και με την επικίνδυνη δράση του και την ηρεμία μικρών παιδιών, μπορεί να μην είχε λάβει αυτές τις διαστάσεις.

Και πίσω απ’ αυτούς, οι όποιες κοινωνικές υπηρεσίες υπάρχουν και όσοι τις στελεχώνουν και αμείβονται απ’ το υστέρημα του έλληνα φορολογούμενου.

-Ποια είναι τελικά η αποστολή τους;

Δεν βρέθηκε και κανένας παράγοντας, ίσως πολιτικός προϊστάμενος, όσων την στελεχώνουν, να τους ρωτήσει τι δουλειά κάνουν και ποιος είναι ο απολογισμός τους. Με τι ασχολήθηκαν και πιο κοινωνικό φαινόμενο αντιμετώπισαν, ώστε να παρουσιάσουν και τον δικό τους εργασιακό απολογισμό, που θα σήμαινε παρέμβαση στην κοινωνία…

Ψιλά γράμματα… Είναι ενοχλητικό, γι’ αυτούς που έχουν επιλέξει την προσωπική ηρεμία, αντί της κοινωνικής παρέμβασης, αλλά έστω και τώρα με χαρακτηριστική την καθυστέρηση, θα πρέπει ν’ αρχίσει η συζήτηση και η κοινωνία, ως μετανοούσα για την αφασία της, το πρώτο που πρέπει να κάνει, είναι να αποδώσει ευθύνες, μιας και θα χρειαστεί πολύς καιρός, για να προκύψει και έτερο… γαργαλιστικό θέμα, για να σπάει την μονοτονία της μικρής πόλης…

 

gnomi-vin-site-11-q

 

Δεν μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα;

 

-Γιατί η περίπτωση του 60χρονου νηπιαγωγού της Φιλιππιάδας, να μην αποτελέσει παράδειγμα, για όλες τις μικρές κοινωνίες, που με το ένα ή το άλλο μέγεθος, ζουν την παρουσία περίεργων τύπων, το χαρακτηριστικό των οποίων είναι πως είναι ικανοί και για το χειρότερο, γι’ αυτό που σε πολλούς δεν μπορεί να περάσει απ’ το μυαλό;

Την απάντηση, μας έδωσαν πολλοί συμπολίτες με τους οποίους έτυχε να συζητήσουμε το θέμα και να αναζητήσουμε απόψεις ή και προτάσεις… Η κοινωνία, η κάθε μικρή κοινωνία, είναι σε κατάσταση τραγικής αφασίας… Μάλλον εκεί την οδήγησαν κι εκείνη με την σειρά της αποδέχτηκε, το ρόλο που της επεφύλαξαν. Γιατί τους δικούς τους λόγους, όσοι οδήγησαν τα πράγματα εκεί, αλλά με αποτελέσματα που δεν περιορίζονται στο δικό τους θέλω. Το θέλω του συστήματος, για να είναι τα πράγματα περισσότερο συγκεκριμένα.

Πολύ απλά. Το σύστημα ήθελε τις κοινωνίες, αδιάφορες για να εφαρμόσει τα πιο περίεργα σχέδιά του. Γνωστό αυτό και όλοι το συζητούν και το αναλύουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Όμως το σύστημα, όταν επιζητούσε την κοινωνική αφασία, δεν έκανε διαχωρισμό ή δεν μπορούσε να ζητήσει επιλεκτική αφασία. Να μην προκύπτουν αντιδράσεις, για να δικά του ζητήματα και να είναι ζωηρή (η κάθε μικρή κοινωνία) σε άλλα θέματα, που ίσως δεν ενοχλούν το σύστημα. Το αποτέλεσμα ήταν ισοπεδωτικό και η κατάσταση που περιγράφουμε, ήρθε σε όλες τις πτυχές της ζωής κι ας λένε μερικοί, πως η εποχή με τα προβλήματα και τις επιλογές του συστήματος, έχει αυξήσει την κοινωνική ευαισθησία ή και την αλληλεγγύη… Νάχαμε να λέγαμε, είναι όλα αυτά και η απόδειξη ακολουθεί…

-Για ποια αυξημένη κοινωνική αλληλεγγύη, μπορεί να κάνει λόγο ο καθένας, ότι μια ολόκληρη κοινωνία, θεωρεί… γαργαλιστική την επικίνδυνη συμπεριφορά, ενός προβληματικού συνανθρώπου, την στιγμή μάλιστα που όλοι γνωρίζουμε πως τέτοιοι άνθρωποι, είναι ικανοί για όλα;

Όλες οι μικρές πόλεις, έχουν τους χαρακτηριστικούς τους τύπους, για τους οποίους ποτέ και κανένας δεν ενδιαφέρεται σοβαρά και δεν δείχνει την απαιτούμενη ανθρωπιά, η οποία μπορεί να εκφραστεί με χίλιους τρόπους, ακόμη -ίσως η πιο ενδεδειγμένη- και με την προσφυγή, στις αρμόδιες υπηρεσίες, που κάποτε πρέπει να αντιληφθούν τον ρόλο τους και αν δεν μπορούν να το πράξουν, να γίνει με την κοινωνική κινητοποίηση…

Τα παραδείγματα στην Άρτα, άπειρα. Όπως και η συγκεκριμένη λειτουργία της κοινωνίας, πανομοιότυπη με αυτή που συνιστά την αφασία.

Δέκα όλοι κι όλοι οι συνάνθρωποι (να το δούμε και με την χριστιανή οπτική) που περιφέρουν καθημερινά, όλες τις ώρες του εικοσιτετραώρου, τα προβλήματά τους, ίσως εν είδει κώδωνα κινδύνου και κανένας δεν δίνει σημασία. Αρκεί τα προβλήματα αυτά, να μην οδηγήσουν σε ενέργειες που μπορεί να βλάψουν τον καθένα ξεχωριστά. Κάτι σαν αυτό που λέγεται στα καφενεία. Μακριά από μένα κι ας είναι και στον αδερφό μου!

-Πολύ καλά, τα γράφετε, μας έλεγε γνωστή κυρία, όταν η «Γ» έδινε τον δικό της αγώνας, για την ευαισθητοποίησης της κοινωνίας, για συγκεκριμένους προβληματικούς συμπολίτες μας και με στόμφο, συνέχισε..

-Εγώ ξέρω πολλά περισσότερα…

-Και γιατί δεν σηκώνεις το τηλέφωνο, να ειδοποιήσεις κάποια κοινωνική υπηρεσία ή και τον Εισαγγελέα, ώστε κάποιος ν’ ασχοληθεί με το κοινωνικό πρόβλημα, αλλά και το προσωπικό του πάσχοντος, απαντήσαμε και η αντααπάντηση, επιβεβαίωση του ισχυρισμού…

-Καιρός για μπλεξίματα είναι τώρα;

Που σημαίνει ότι η ευαισθητοποίηση για τον άνθρωπο που πάσχει και έχει την ανάγκη της κοινωνίας που ζεί, είναι μπλέξιμο. Αυτό ακριβώς είναι και το ιδεολογικό -αν θέλετε- υπόβαθρο της κοινωνικής αφασίας. Που σημαίνει αργότερα, πως «μπλέξιμο» θα είναι και η συμμετοχή σε μια λαϊκή κινητοποίηση και πολλά άλλα.

Είναι απλά τα πράγματα… Τόσο απλά, όπως περιγράφονται… Μόνο που η θεωρία και η πράξη της αφασίας, κάνουν τους πολλούς να τα φαντάζονται πολύ δύσκολα και ακατόρθωτο το αποτέλεσμα, όταν η παρέμβαση του καθενός ξεχωριστά και της κοινωνίας συνολικότερα, ξεκινήσει απ’ τα απλά και καθημερινά, για να έχει αποτέλεσμα στα σύγχρονα και περισσότερο σύνθετα προβλήματα.

Και επί πλέον… Όποιον αποφασίζει να αναζητήσει αιτίες και προτάσεις, για να μην είναι η κοινωνική μας αφασία, το χαρακτηριστικό της παρακμής που ζούμε και αυτής που προετοιμάζουμε, η οποία θα είναι πιο σκληρή και τραγική, τον θεωρούν εξ ίσου προβληματικό. Και όταν υπενθυμίζεται το πρόβλημα, αυτός που το κάνει, δεν έχει τι να κάνει…

Οι περιπτώσεις όπου τα αποτελέσματα της κοινωνικής αφασίας, είναι πολλά και εμφανή, είναι άπειρες. Η μία της εκδοχή, αφορά στους έχοντες πρόβλημα και απαιτείται η κοινωνική στήριξη. Ούτε αυτή δεν μπορούμε να κάνουμε πράξη, στην κατάντια που οδηγηθήκαμε. Δυστυχώς….