«Μια υπέροχη ατμόσφαιρα»

Ο «μαϊντανός», που έλεγε και ο αείμνηστος δήμαρχος Κώστας Βάγιας. Δηλώνει την αγωνία του, γιατί στα πέντε χρόνια που ακολουθούν, δεν θα έχει τι να κάνει… Και ποιόν ενδιαφέρει αυτό; Κανέναν απολύτως…

 

 

Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη.

Καισάριος Δαπόντες, 1713-1784, Έλληνας ιερομόναχος και λόγιος

 

 

Αναμενόμενο ήταν… Αντί να αντιληφθούν το μήνυμα που οι πολίτες τους έστειλαν και τους κατέταξαν στην τρίτη θέση της εκλογικής αναμέτρησης, παραφρονούν, ανά τας οδούς και τας ρίμας, για να αποδείξουν ποιοι ήταν οι κακοί, που τους έφταιξαν και χάνουν ένα σωρό προνόμια και προ παντός, τα σχέδιά τους, για μια πενταετία προσοδοφόρα, όπως όλοι γνωρίζουν και πρωτίστως, όπως αυτοί την είχαν σχεδιάσει, με φόντο και την… τεχνογνωσία που απέκτησαν, τα τελευταία τρία χρόνια. Το μέλλον τους θα είναι πολύ χειρότερο. Γιατί πλέον πείθουν και όσους για άλλους λόγους τους στήριξαν, ποια ήταν τα σχέδιά τους και αυτοί παραπλανήθηκαν, να τους στηρίξουν και με τον τρόπο αυτό συνέβαλλαν στην πολιτική επιβίωση, ανθρώπων, που ήθελαν απλώς να χρησιμοποιήσουν τον απλό πολίτη.

Τραγικές φιγούρες… Εις νεόκοπος καμώνεται τον παράγοντα, που συνέτεινε στην εκλογή του νέου δημάρχου Χρ. Τσιρογιάννη… Αυτός δεν έχει τι άλλο να κάνει και… παίζει ένα χαρτί ακόμη. Το ζητούμενο είναι, αν θα τον αναγορεύσουν ως ρυθμιστή και θα τον θεωρούν νοματαίο, αυτοί που υποτίθεται πως στήριξε. Γιατί αν το πράξουν αυτό, τότε θα έχουν την ίδια τύχη. Θα τους πάρουν οι πολίτες στο κυνήγι, όπως έκαναν και τον αμφιλεγόμενο τύπο, που θεώρησε, ότι δήμαρχος έγινε μόνος του, για να υποτιμάει τη νοημοσύνη του πολίτη…

Ο «μαϊντανός», που έλεγε και ο αείμνηστος δήμαρχος Κώστας Βάγιας. Δηλώνει την αγωνία του, γιατί στα πέντε χρόνια που ακολουθούν, δεν θα έχει τι να κάνει… Και ποιόν ενδιαφέρει αυτό; Κανέναν απολύτως… Αλλά αν θέλει κάτι να κάνει, γιατί δεν ακολουθεί την προτροπή φίλου του, που του έλεγε να πάρει μια σκούπα να καθαρίζει τους δρόμους, για να δείχνει ότι υπάρχει και (καλά ε;) προσφέρει στον τόπο, όπως τόσα χρόνια έλεγε πως κάνει, παίζοντας με την αγωνία του κοσμάκη, για ένα μεροκάματο.

Το «κερασάκι στην τούρτα», όσοι αφελείς είχαν πιστέψει πως ο παρακμιακός τύπος, έχει λόγο και αναφορά, στην σκέψη του πολίτη. Είχαν επενδύσει πολλά σ’ αυτόν και τα… μνημόσυνα, που γίνονται καθημερινά, είναι απείρου κάλους! Νε φόντο την περίεργη δράση, στην εβδομάδα που μεσολάβησε απ’ την πρώτη Κυριακή, επιχειρούν να πείσουν, ότι η νέα δημοτική αρχή, πρέπει να σεβαστεί τις υποσχέσεις του παρακμιακού! Αν είναι δυνατόν…

Γενικά το μετεκλογικό τοπίο στην Άρτα, είναι μια «υπέροχη ατμόσφαιρα»! Γιατί κυριαρχεί η θλίψη… Και μπορεί κανένας να ξεφύγει απ’ την παραφροσύνη, η οποία τις επόμενες ημέρες θα επιδεινωθεί. Έρχεται η συνειδητοποίηση της ήττας! Και η συνειδητοποίηση της ήττας και των αιτίων της, απαιτεί θάρρος. Αλλά όπως έλεγε και ο Γάλλος συγγραφέας Marcel Jouhandeau «δεν υπάρχει θλιμμένο θάρρος»!