ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του βουλευτή Πρέβεζας του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Μπάρκα

Ζητούμε

μια άλλη σχέση

αυτοδιοίκησης – πολίτη

 

 

 

«Η αριστερά στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες με την τοπική αυτοδιοίκηση, σεβασμό για τον αναντικατάστατο ρόλο της και βαθιά πίστη για την δυνατότητα μιας άλλης σχέσης μεταξύ αυτοδιοίκησης και πολίτη, ανταγωνιστική με το κεντρικό κράτος», επισημαίνει σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Γ», ο βουλευτής Πρέβεζας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Μπάρκας.

Με άποψη για όλα τα επίκαιρα και σημαντικά ζητήματα, της εποχής ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, τονίζει με έμφαση πως ζητείται «μια τοπική αυτοδιοίκηση σύμμαχος της παραγωγικής, οικολογικής και πολιτιστικής ανασυγκρότησης του τόπου μας. Με αρχές και οι αξίες όπως η αλληλεγγύη, η συμμετοχή, η δημοκρατία, ο αλληλοσεβασμός και η κοινωνική δικαιοσύνη».

Και για τις ευρωεκλογές, ο βουλευτής Κ. Μπάρκας, εμφανίζεται αισιόδοξος και επισημαίνει πως «πρέπει να αμφισβητήσουμε το νόμο της τρόικας, να μετασχηματίσουμε την Ευρώπη», ξεκινάμε έναν αγώνα απέναντι στο νέο «τείχος του χρήματος», ένα τείχος ανάμεσα στους πιστωτές και τους χρεώστες. Ένα τείχος που διαιρεί και τις κοινωνίες μας, σε κοινωνίες των δύο τρίτων».

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η συνέντευξη του Κώστα Μπάρκα ακολουθεί:

-Το κεντρικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές που έρχονται είναι το «Τρεις κάλπες, μία επιλογή: Να νικήσουμε». Τι «λέει» αυτό το σύνθημα στους πολίτες;

Τον Μάιο του 2014 συμπληρώνονται 4 χρόνια από την υπαγωγή της χώρας στον μηχανισμό των Μνημονίων και της τρόικα. Σε αυτά τα 4 χρόνια εφαρμόστηκε στην χώρα ένα πρωτοφανές πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης των μισθών, διάλυσης του πλέγματος προστασίας της εργασίας και κατεδάφισης ότι κατοχυρώθηκε ιστορικά ως «κράτος πρόνοιας/κοινωνικό κράτος». Παράλληλα, οι τιμές συνέχισαν την ανοδική τους πορεία και τα κεφαλαιακά κέρδη, μετά από μια σύντομη σταθεροποίηση το 2009-2010, επανέκαμψαν δυναμικά. Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία βίωσε μια πρωτοφανή λιτότητα, ταξικά μονομερή και κοινωνικά άδικη.

Πρώτο θύμα αυτής της πραγματικής αντεπανάστασης στάθηκε η δημοκρατία. Ο εχθρός μας δεν ανέχεται την δημοκρατία· την φοβάται. Στα μισά του δρόμου, τον Μάιο – Ιούνιο του 2012, επιχείρησε να προχωρήσει σε μια «ελεγχόμενη ομαλή διαδοχή»· από τον φθαρμένο από τις μαζικές λαϊκές και εργατικές κινητοποιήσεις Γ. Παπανδρέου, στον «έτοιμο για όλα» Αντώνη Σαμαρά, όπου δεν χωρούσε ως δεύτερος στο πείραμα της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Αλλά το σχέδιο ομαλής διαδοχής, εντός του μνημονιακού μπλοκ, έγινε σμπαράλια. Η εισβολή του λαού ανέτρεψε τους σχεδιασμούς τους και η συνάντηση της αγωνιζόμενης κοινωνίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από το σχέδιο της κυβέρνησης της Αριστεράς, παραλίγο να φέρει μια κοσμοϊστορική ανατροπή· να γκρεμίσει το κόμμα του Μνημονίου και να φέρει μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική αλλαγή στη χώρα.

Ας θυμηθούμε τον πανικό το κατεστημένου στις διπλές εκλογές του Μαΐου – Ιουνίου, τις απειλές από τους ολιγάρχες στους εργαζόμενους τους, την τρομοκρατία για τα φάρμακα και το πετρέλαιο, αλλά και τις επαναστατικές κορώνες περί επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου από τον Σαμαρά. Με όλα αυτά κατάφεραν να συγκρατήσουν, για λίγο, το μέλλον που έρχεται με δρασκελιές.

Άλλα τον Μάιο ο λαός θα μιλήσει και ο φόβος τους επανέρχεται δριμύτερος. Με φθηνά και αντιδημοκρατικά κολπάκια με τις ημερομηνίες των εκλογών, με θεσμικό χάος στις μεταδημοτεύσεις, με αλλαγή του πλαισίου διεξαγωγής των ευρωεκλογών λίγους μήνες πριν, προσπαθούν να αποφύγουν το αναπόφευκτο.

Ας τους δώσουμε αυτό που φοβούνται. Να σαρωθούν οι μνημονιακοί από τους δήμους της χώρας, να κερδηθούν οι περιφέρειες της χώρας ώστε να γίνουν συντελεστής διαφάνειας και άξονας ολοκλήρωσης της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Ας δοθεί ξεκάθαρο μήνυμα για αλλαγή στην Ευρώπη.

Τρεις κάλπες λοιπόν και μία επιλογή: Τη νίκη του λαού. Μια νίκη, όπου όσο πιο τρανταχτή θα είναι, τόσο πιο σύντομα θα φέρει και την τελευταία κάλπη. Τις εθνικές εκλογές, όπου θα βάλουν πάτο στο βαρέλι, θα γίνουν σημείο εκκίνησης μιας νέας προσπάθειας για τους πολλούς που σήμερα ασφυκτιούν, απαξιώνονται, αυτοκτονούν.

-Τι σημαίνει αυτοδιοίκηση για την αριστερά, για τον ΣΥΡΙΖΑ;

Η αριστερά στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες με την τοπική αυτοδιοίκηση, σεβασμό για τον αναντικατάστατο ρόλο της και βαθιά πίστη για την δυνατότητα μιας άλλης σχέσης μεταξύ αυτοδιοίκησης και πολίτη, ανταγωνιστική με το κεντρικό κράτος.

Τα δημοτικά και περιφερειακά σχήματα που στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ φιλοδοξούν να μεταμορφώσουν την τοπική αυτοδιοίκηση σε σύμμαχο των κατοίκων, των εργαζομένων και της νεολαίας και όλων όσων πλήττονται από τη κρίση, αφήνοντας πίσω την καρικατούρα τοπικής αυτοδιοίκησης που μας κληροδότησε ο καλλικράτης και τα μνημόνια.
Με δημοτικές και περιφερειακές κινήσεις που παλεύουν ενάντια στο σημερινό τρόπο διαχείρισης της κρίσης, προτείνοντας τον εναλλακτικό δρόμο της ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης, σε εστία οργάνωσης του αγώνα των “από κάτω” για την ανατροπή των πολιτικών λιτότητας που μας έφεραν ως εδώ.
Με ξεκάθαρη δέσμευση ότι δε θα βρεθεί κανένας πολίτης που δεν θα μπορεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, δε θα βρεθεί κανένας πολίτης χωρίς νερό και ρεύμα
και καμία οικογένεια δε θα χάσει το σπίτι της από πλειστηριασμό.

Η τοπική Αυτοδιοίκηση και οι κάτοικοι πρέπει να αντισταθούν με κάθε τρόπο σε οποιοδήποτε σχέδιο εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και των ελεύθερων χώρων
Η τοπική Αυτοδιοίκηση και οι κάτοικοι θα διαβουλεύονται και θα συναποφασίζουν για κάθε κρίσιμο ζήτημα που αφορά τις γειτονιές της πόλης. Μια τοπική αυτοδιοίκηση σύμμαχος της παραγωγικής, οικολογικής και πολιτιστικής ανασυγκρότησης του τόπου μας. Με αρχές και οι αξίες όπως η αλληλεγγύη, η συμμετοχή, η δημοκρατία, ο αλληλοσεβασμός και η κοινωνική δικαιοσύνη.

-Στις 25 Μαΐου έχουμε Ευρωεκλογές. Ποιο το περιεχόμενο της υποψηφιότητας του Αλέξη Τσίπρα για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής;

Η υποψηφιότητα του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, παράγει ήδη θετικές και ελπιδοφόρες εξελίξεις σε όλη την Ευρώπη. Με κεντρικό στίγμα «Να αμφισβητήσουμε το νόμο της τρόικας, να μετασχηματίσουμε την Ευρώπη», ξεκινάμε έναν αγώνα απέναντι στο νέο «τείχος του χρήματος», ένα τείχος ανάμεσα στους πιστωτές και τους χρεώστες. Ένα τείχος που διαιρεί και τις κοινωνίες μας, σε κοινωνίες των δύο τρίτων. Όπου το ένα τρίτο συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει κρίση και πλουτίζει από την κρίση σε βάρος των υπολοίπων.

Η υποψηφιότητα Τσίπρα θέτει σε όλη την Ευρώπη τρία σαφή διλήμματα:

Δίλημμα πρώτο: Πέτυχαν ή απέτυχαν τα Μνημόνια στην Ευρώπη;

Δίλημμα δεύτερο: Η λιτότητα ή η ανάπτυξη είναι η λύση στην κρίση;

Δίλημμα τρίτο: Ποια Ευρώπη θέλουμε; Της κυρίας Μέρκελ ή της Αριστεράς;; Την Ευρώπη της εργασίας, με αξιοπρεπείς αμοιβές ή την Ευρώπη της λιτότητας, της φτώχειας και της αναβίωσης των εθνικισμών, της ακροδεξιάς και του ναζισμού; Την Ευρώπη της παράδοσης του Διαφωτισμού, της αλληλεγγύης και της Δημοκρατίας ή μια Ευρώπη «σκοτεινή ήπειρο» μισαλλοδοξίας και φόβου;

-Πως ερμηνεύει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτά τα ποσοστά ανεργίας στην χώρα;

Ζήσαμε και ζούμε ένα πείραμα που μόνο με την Χιλή του δικτάτορα Πινοτσέτ μπορεί να συγκριθεί. Ένα πείραμα στο σώμα της κοινωνικής πλειοψηφίας, που τα αποτελέσματα του 4 χρόνια μετά προκύπτουν παντού· στα σχολεία που συγχωνεύονται, στα νοσοκομεία που κλείνουν, στα όνειρα και τις προσδοκίες των νέων που συντρίβονται.

Απόδειξη αυτού είναι η άνεργοι και άνεργες, η κατακόρυφη αύξηση του αριθμού τους τα χρόνια του μνημονίου. Η ανεργία δεν είναι φυσικό φαινόμενο, ούτε θεϊκή τιμωρητική παρέμβαση. Η ανεργία αποτελεί άρρητο πλην κρίσιμο ενδιάμεσο στόχο της εσωτερικής υποτίμησης των μνημονίων. Η ανεργία αποτελεί κόμβο της κυβερνητικής πολιτικής, απαραίτητο για την πτώση του ιστορικού ορίου των αναγκών των εργαζομένων.

Τα εκατομμύρια των άνεργων οδηγούν την κούρσα της υποτίμησης των ζωών μας μπρος τα κάτω και η κυβερνητική πολιτική επιχαίρει για αυτή την εξέλιξη, διότι η συσσώρευση φτώχειας και δυστυχίας για τους πολλούς στη χώρα είναι η άλλη όψη της συσσώρευσης πλούτου και αλαζονείας για τους λίγους, που «έκαναν την κρίση ευκαιρία».

Για να είσαι με τους φτωχούς πρέπει να είσαι κατά των πλουσίων. Αυτό είναι μια βασική μεθοδολογική αρχή που ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ακολουθήσει ως κυβέρνηση, εφαρμόζοντας το πρόγραμμα του για την στήριξη της κοινωνικής πλειοψηφίας.

-Το δίπολο Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο διατηρεί την ισχύ του; Μήπως τα Μνημόνια “τελειώνουν” το 2014, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση;

Τα Μνημόνια δεν τελειώνουν το 2014, γιατί τα Μνημόνια δεν είναι η δανειακή σύμβαση. Τα μνημόνια είναι ο ειδικός τρόπος με τον οποίον «φορτώθηκε» η κρίση του κεφαλαίου στις πλάτες των εργαζομένων, της νεολαίας, της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Τα Μνημόνια θα τελειώσουν όταν ο κατώτατος μισθός θα επανέλθει στα 751 ευρώ, όταν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις θα ξανα-αποκτήσουν ισχύ, όταν οι δημόσιες δαπάνες για υγεία – παιδεία – πολιτισμό – έρευνα θα αντιστοιχηθούν με τις ανάγκες της κοινωνίας και ειδικά των νέων. Τα μνημόνια θα «τελειώσουν» όταν τελειώσει η πολιτική που φορολογεί την ανεργία και φορο-απαλλάσσει τα κότερα και τις πισίνες. Ούτε μια στιγμή πιο πριν.

-Ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το “Ποτάμι”;

Για την ώρα, δεν βλέπουμε κανέναν Ποτάμι. Βλέπουμε ένα ποτάμι προπαγάνδας για το Ποτάμι. Όταν το νέο κόμμα μπει στην κοίτη του, θα δούμε όλοι ποιους θα δροσίσει και ποιους θα θέλει να πνίξει. Τα πρώτα σημάδια δυστυχώς δεν είναι ενθαρρυντικά.