Και οι εργαζόμενοι τι κάνουν;

-Δεν πρέπει και οι ίδιοι να βάλουν την σφραγίδα τους, σ’ αυτή την πορεία και την παρουσία των πέντε μηνών, σε κάποιο δημόσιο φορέα, όπως εν προκειμένω είναι οι φορείς της αυτοδιοίκησης;

 

 

 

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η προσέγγιση που έκανε ο νεαρός (αν δεν κάνω λάθος) δημοσιογράφος του «orangeradio», Θοδωρής Πραμαγκιούλης, που με μεγάλη επιτυχία προσέγγισε το θέμα των εργαζόμενων, στα κοινώς λεγόμενα «πεντάμηνα» και το πώς τα αντιμετωπίζουν εργαζόμενοι, αλλά και όσοι διοικούν αυτούς τους εργαζόμενους. Είπε σημαντικά πράγματα, τα οποία δεν είχαν περιληφθεί σε καμία ανάλυση, μέχρι σήμερα.

Και αρχίζουμε. Οι υπεύθυνοι των φορέων, που απασχολούν εργαζόμενους, με την εν λόγω σύμβαση εργασίας, θα πρέπει να βρουν τον τρόπο, αυτοί να είναι χρήσιμοι και να το παινευτούν οι ίδιοι στην συνέχεια, ότι έβαλαν σε κίνηση κάποιο κόσμο, που υπό διαφορετικές συνθήκες θα ήταν σε ακινησία και προσέφεραν κάτι καλό στον τόπο… Κάτι που θα μείνει…

Και απ’ την άλλη πλευρά… Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που μπορεί να μετέχουν και σε δεύτερο πρόγραμμα απασχόλησης, γνωστό ως πεντάμηνο.

-Δεν πρέπει και οι ίδιοι να βάλουν την σφραγίδα τους, σ’ αυτή την πορεία και την παρουσία των πέντε μηνών, σε κάποιο δημόσιο φορέα, όπως εν προκειμένω είναι οι φορείς της αυτοδιοίκησης;

Με την προσέγγιση των δυό πλευρών, που πολύ σωστά την έκανε ο νεαρός δημοσιογράφος, αναδεικνύεται η παθογένεια του τόπου μας. Απ’ την μια οι παράγοντες, που στην παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, αρέσκονται να βλέπουν τους εργαζόμενους, να κάνουν πλάκα και απ’ την άλλη οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που ανέχονται να είναι μέρος αυτής της πλάκας… Μελαγχολία, για το μέλλον του τόπου μας, είναι το συμπέρασμα…

Που πιο απλά σημαίνει, ότι τον τόπο δεν τον ορίζουν αποκλειστικά, όσοι έχουν τη ευθύνη για την τύχη του… Τον ορίζουν και αυτοί που θα βρεθούν δίπλα ή και απέναντι απ’ αυτούς. Τους εργαζόμενους, εν προκειμένω… Που πρέπει να αναζητήσουν με κάθε τρόπο, την δική τους προσφορά, ώστε μέσα απ’ αυτή να καθιερωθούν και οι ίδιοι στην κοινωνία που επέλεξαν να ζήσουν… Για να μην περιφέρουν την ανεργία και το πρόβλημα ως άλλοθι… Μια επιλογή, που δεν οδηγεί πουθενά…

Μπορεί να μοιάζει κακή η προσέγγιση του όλου θέματος, αλλά είναι επιβεβλημένο να γίνει… Να γίνει η αναφορά αυτή, γιατί δεν μπορεί για όλους να φταίνε όλοι οι άλλοι και ποτέ να μην φταίει, αυτός που δεν κάνει το αυτονόητο και σε κάποιες περιπτώσεις, αυτό το προβάλλει ως… μαγκιά…