Διέξοδος το Αρχαιολογικό Μουσείο της Άρτας

Καιρός

να γίνει κομμάτι

της καθημερινότητάς μας

 

 

 

 

 

Του

ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΪΝΤΑΣΗ

-> Πριν από δύο Σάββατα απολαμβάναμε την λιακάδα με έναν καφέ, σε κάποια από τις καφετέριες του τριγώνου. Η Σαββατιάτικη εφημερίδα ήταν στο τραπέζι, τα νέα ήταν δυσάρεστα (όπως συνήθως) και στα διπλανά τραπέζια είχαν κλειστεί κρυφά ραντεβού αυτοδιοικητικών παραγόντων, που συζητούσαν για τις επικείμενες δημοτικές εκλογές. Από τη μια οι χαμηλές, σχεδόν συνωμοτικές, συζητήσεις, από την άλλη τα πλάγια βλέμματα, πραγματικά μας έδωσαν την εντύπωση ότι κάτι σπουδαίο πρόκειται να δημιουργηθεί, για το οποίο δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να πληροφορηθούμε.
-> Ο καφές τελείωσε και η παρέα ήταν στο μεταίχμιο ή να παραγγείλει καμιά μεσημεριανή μπύρα, ή να σπεύσει προς το σπίτι για την συνηθισμένη Σαββατιάτικη σιέστα. Τότε έπεσε η ιδέα “δεν πάμε μέχρι το Αρχαιολογικό Μουσείο, που είναι εδώ δίπλα”. Τα μηχανάκια μας ήταν έτοιμα, η διάθεση για κάτι το διαφορετικό ζωηρή και η ώρα κατάλληλη για να πάρουμε την απόφασή μας “ή τώρα ή ποτέ”.
-> Το “ή τώρα ή ποτέ” είναι μια ατάκα που έμαθα στην Αθήνα, για κάτι ανάλογο. Οι Αθηναίοι που έχουν όλα τα καλά στα πόδια τους, σχεδόν ποτέ δεν τα έχουν επισκεφθεί. Ελάχιστους Αθηναίους γνώρισα που να έχουν επισκεφθεί τον Παρθενώνα, ακόμη λιγότερους να έχουν επισκεφθεί το Μουσείο της Ακροπόλεως, ή κάποιο άλλο Μουσείο. Αυτά είναι αμιγώς προορισμοί των τουριστών… Πολύ σπάνιο να δεις κάποιον χωρίς ξανθά μαλλιά ή σχιστά μάτια. Οπότε όταν κάποτε εμείς τα χωριατάκια τους ζητάγαμε να πάμε να δούμε την Ακρόπολη, το σκέφτονταν λίγο και έλεγαν την ατάκα. Είναι βέβαιο ότι όσα δεν φέρει ο χρόνος, τα φέρει η στιγμή και έτσι έπαιρναν την απόφαση να κάνουν το μεγάλο βήμα.
Δεν το πίστευα βέβαια ότι θα έφτανε η ώρα να ταυτιστώ με τους Αθηναίους, εδώ στην μικρή μας πόλη (ο θεός να την κάνει).
Πήγαμε λοιπόν στο Μουσείο, σε διάστημα ενός λεπτού, απ’όταν πήραμε την απόφαση (και πληρώσαμε τον λογαριασμό). Ήταν ημέρα Σάββατο και με ευχάριστη έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι την ημέρα αυτή η είσοδος ήταν δωρεάν. Το προσωπικό ήταν ευγενέστατο, και επειδή δεν προλάβαμε την ξενάγηση που μόλις είχε προηγηθεί, μας ακολουθούσε σε όλους τους χώρους της έκθεσης των ευρημάτων, προκειμένου να μας λύσει κάποιες απορίες.
Πραγματικά το Αρχαιολογικό Μουσείο, ως χώρος και ως περιεχόμενο, είναι ένας θησαυρός για την περιοχή και ένα στόλισμα για την πόλη μας. Η Αμβρακία εμφανίζεται σε όλα τα επίπεδα… από την καθημερινή ζωή, την λατρεία, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό, την οικονομία, τον πόλεμο και τα ταφικά της έθιμα. Περιγράφεται ακόμη η οικιστική της ανάπτυξη, οι εξωτερικές (διεθνείς) σχέσεις της και τα πολιτεύματά της.
Μια γρήγορη επίσκεψη, διήρκεσε περίπου μισή ώρα, κατά την οποία μας λύθηκαν πολλά ερωτήματα και μας δημιουργήθηκαν άλλα τόσα σχετικά με την αρχαία πόλη της Αμβρακίας. Το Μουσείο μας έδωσε πληροφορίες, γνώση, αλλά και μας εξίταρε την φαντασία…
Εκείνη την ημέρα είμαστε οι μοναδικοί ντόπιοι επισκέπτες. Όμως πραγματικά ενθουσιαστήκαμε όταν είδαμε αυτοκίνητο πολυτελείας με “ξενικές” πινακίδες να σταματάει στο Μουσείο και οι αλλοδαποί επισκέπτες να γνωρίζουν ακριβώς την θέση του. “Μουσειακός Τουρισμός” πράγματι.
Οι υπάλληλοι του Μουσείου, ευγενείς και χαμογελαστοί, μας προμήθευσαν και με το σχετικό αναμνηστικό υλικό, καθώς και με τα -δωρεάν- εισιτήριά μας, ως ανάμνηση της επίσκεψής μας.
Αφορμή γι’αυτό το σημείωμα είναι ένα σχόλιο που επισημαίνει την πραγματικότητα ότι λίγοι είναι οι επισκέπτες του Μουσείου. Αυτό μπορεί να αλλάξει με τα εξής δεδομένα: α) αυτή την στιγμή – αλήθεια – δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να κάνει κάποιος (ο καφές και τα αυτοδιοικητικά δεν τελειώνουν) β) είναι τόσο κοντά γ) μπορεί να είναι δωρεάν δ) θα λύσει πολλές απορίες, σε μικρούς και μεγάλους για το τι στο διάολο ήταν αυτή η πόλη που είναι κάτω από τα ποδάρια μας και ε) είναι ένας πραγματικός θησαυρός που είναι πράγματι ανόητο να μην γίνει κάποιος κοινωνός του.