Ο συγγραφέας είναι και ΤΑΞΙτζής στην Άρτα…

 

Πολύ καλές οι κριτικές για το βιβλίο του «Σημειώσεις μιας έρπουσας προσωπικότητας», που κυκλοφόρησε το 2011

 

 

 

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

 

Απ’ την πρώτη ημέρα, που εμφανίστηκε ο νέος οδηγός ΤΑΞΙ στην πιάτσα της οδού Φιλελλήνων, έδειξε ότι δεν είναι η πάστα του κλασσικού ταρίφα, που για «ψύλλου πήδημα», θα παρίστανε τον τσαμπουκά ή θα μιλούσε ασταμάτητα, ώρες ολόκληρες, χωρίς βέβαια να λέει τίποτα απολύτως, όπως κάνουν πολλοί συνάδελφοί του και τους έχει βγει το όνομα του «ταρίφα»…

Ο νέος που οδηγούσε το ΤΑΞΙ απ’ την πρώτη ημέρα, έδειξε την διαφορά ή καλύτερα του βγήκε η διαφορά. Φυσιολογικό, άλλωστε. Ο νέος άνθρωπος είχε, πριν πιάσει το τιμόνι για να ζήσει, μια σοβαρή πορεία στο χώρο των γραμμάτων και για να λέμε την αλήθεια, αναζητούσα, να μάθω πως και τι, με μόνο κίνητρο την διαφορά που κατέγραφε η παρουσία του. Μέχρι που ένα μεσημέρι, ο δαιμόνιος Βλαχοπάνος, ανέμενε απ’ τον οδηγό του ΤΑΞΙ, κάποια βιβλία, τα οποία ο νεαρός οδηγός του ΤΑΞΙ, θα άφηνε στο κατάστημα της Λωρέττας, για να τα παραλάβει ο πρώτος, προφανώς για την έκθεση βιβλίου του Κομμένου. Αυτό ήταν… Το βιβλίο «ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΑ ΕΡΠΟΥΣΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ», που είδα αρχικά και ακολούθως μου χάρισε ο συγγραφέας, ήταν η εξήγηση των πάντων. Ο άνθρωπος, μπορεί να βρέθηκε στο τιμόνι για το μεροκάματο, αλλά μαζί με το ΤΑΞΙ και τους επιβάτες, κουβαλούσε και μια κουλτούρα, η οποία ήταν ως ένα πρώτο μέρος αποτυπωμένη, στο βιβλίο του, που κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης» το 2011.

Αυτό ήταν και το θέμα. Όχι μόνο το βιβλίο του, που είναι μια εξαιρετική νουβέλα, την οποία στην κυριολεξία απολαμβάνεις προβληματιζόμενος, απ’ την πρώτη λέξη μέχρι την τελευταία, αλλά και η παρουσία του. Η προσωπική υποδομή, που κάνει τον άνθρωπο διαφορετικό και με πρόταση ζωής, σ’ όποιο χώρο κι αν βρεθεί. Όπως ο Ευθύμιος που βρέθηκε να οδηγεί ΤΑΞΙ σ’ αυτή την φάση, αλλά το βιογραφικό του παραπέμπει σε άνθρωπο με άλλες αναζητήσεις και στην ουσία, χρήσιμο για την εποχή μας.

Διαβάζω το βιογραφικό του: «Ο Ευθύμιος Σακκάς γεννήθηκε στην Άρτα το 1980 και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Δημοσίευσε το διήγημά του “Ο Πάνας” στην εφημερίδα “Arta press” ένεκα της βράβευσης του κειμένου στον 1ο διαγωνισμό διηγήματος στης εφημερίδας σε συνεργασία με τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Τέλος, δημοσιεύτηκε το διήγημά του “Απουσία στο παρόν” στον διαδικτυακό τόπο www.oldbooks.gr – 2011». Λέει πολλά και απαντάει, στην αρχική αναζήτηση του γράφοντος.

Χωρίς να υποστηρίζω ότι έχω και την ικανότητα να παρουσιάσω ένα καλό βιβλίο, σε κάποιο σημείο της ανάγνωσης, στάθηκα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο απόσπασμα που ακολουθεί. Ίσως δίνει και το στίγμα, της νουβέλας, που απέσπασε πολλές καλές κριτικές ειδικών: «Ξεκινάω κι όποιος κατάλαβε. Κι αν δεν καταλάβει κανείς, ίσως να είναι καλύτερα.  Δι – όρθωση.  Καταλάβατε; Μάλλον όχι. Περιττή η όρθωση από τη στιγμή… ποια στιγμή; Περιμένετε μια στιγμή, από τη στιγμή που δεν αξιώνω καμιά διόρθωση εσωτερική ή εξωτερική, πνευματική ή υλική. Αυθύπαρκτος. Εννοώ πως η ύπαρξή μου δεν είχε –προς τι ο παρελθοντικός χρόνος;- δεν έχει καμιά ανάγκη να επιβεβαιωθεί και να δικαιωθεί. Μου αρκεί που υπάρχω, μη θέλοντας τίποτε άλλο εξόν από την ίδια τη φθαρτή μου ύπαρξη. Χωρίς αξιώσεις. Κι αυτό δεν είναι κάτι που αντιπροτείνω, αλλά είναι κι αυτός ένας τρόπος του υπάρχειν. Να αυτοαπασχολούμαι εσωτερικά μέσα σε μια άκριτη σιωπή, λανθάνοντας προς την εξωτερική πραγματικότητα. Να δικαιώνω ασίγαστα μόνος την ύπαρξή μου. Απλώς διανύω την απόσταση αδιαφορώντας για το πριν, το παρόν και την κατάληξη. Α, όσο για το τελευταίο, μου αρκεί η μοναδική μέλλουσα σιγουριά της ανυπαρξίας.  Τώρα δεν ξέρω τι λέτε εσείς για όλα αυτά, αλλά εμένα μια χαρά με έπεισα να παραμείνω με τα μούτρα μες στο χώμα. Από την μία λοιπόν δεν επιθυμούσα την όρθωση κι από την άλλη προέκυπτε αναπόφευκτα το ζήτημα της κίνησης. Οπότε, αφού όφειλα να μετακινηθώ, δεν έβλεπα άλλο τρόπο από το ν’ αρχίσω να σέρνομαι.»

Το βιβλίου του νεαρού φιλόλογου, που πρέπει να σημειωθεί μπήκε από πολύ νωρίς στην συγγραφική δραστηριότητα, μάλλον το είχε μέσα του, παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2011 στην αίθουσα των εκδόσεων «Γαβριηλίδη» στην Αθήνα και ακούστηκαν πολλές και σημαντικές απόψεις, για την προσπάθεια του αρτινού συγγραφέα.

Βεβαίως και η «Γ», με άλλη ευκαιρία, θα εμβαθύνει περισσότερο στο έργο του Ευθύμιου Σακκά, μιας και είναι επιβεβλημένο τέτοιες προσπάθειες, ειδικά από νέους ανθρώπους και να επαινούνται και να προωθούνται.