Ο Μπακήρας

 

Αποχαιρετισμός στον Ράκια Μανόπουλο

 

 

 

 

Του

ΓΙΑΝΝΗ ΤΖΑΜΠΟΥΡΑ

 

Αυτή τη φωτογραφία την έχω στα χέρια μου αρκετές μέρες. Την κοίταγα, την ξανακοίταγα συγκινημένος, αλλά δεν ήξερα τι να γράψω. Σήμερα το πρωί θυμήθηκα το παρατσούκλι του ως ΜΠΑΚΗΡΑΣ, το οποίο προέρχεται από το μυθικό τεράστιο πάνθηρα της ζούγκλας ΜΠΑΚΗΡΑ, ήρωα των παιδικών μας βιβλίων.

Δεν θέλω να γράψω πολλά, αλλά να υπενθυμίσω ότι με το άκουσμα του θανάτου του Γρηγόρη όλοι οι Αρτινοί ένοιωσαν ένα μούδιασμα στην καρδιά τους.

Για όλους μας λυκόπουλα και προσκόπους ήταν μια απώλεια τρομερή, γιατί στους χαλεπούς καιρούς των παιδικών μας χρόνων, ήταν για μας η μετενσάρκωση του μεγαλόσωμου πάνθηρα έτσι που ήταν, αλλά ταυτόχρονα ήταν και μια τεράστια αγκαλιά αγάπης και αφοσίωσης για όλα τα παιδιά της Άρτας και σύμβολο του ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ του παγκόσμιου συνθήματος του προσκοπισμού.

Δίπλα του μάθαμε να επιβιώνουμε στη ζωή με ευγένεια, να ζούμε λιτά, να βοηθούμε και να ήμαστε αλληλέγγυοι με τον πάσχοντα και τον ανήμπορο, να σκεφτόμαστε θετικά ακόμα και στις μεγαλύτερες δυσκολίες και να αντιμετωπίζουμε με καρτερικότητα και να υπερασπιζόμαστε κάθε ιδανικό με πίστη στον εαυτό μας.

Αυτά όλα ήταν ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Παρ’ ότι από νέος ασχολήθηκε με το εμπόριο με επιτυχία και μεγάλη αναγνωρισημότητα παρέμεινε πάντα ένας πρόσκοπος, ένα παιδί με κοντά παντελόνια και παιδική αφέλεια (από προσωπική εμπειρία πράγμα δύσκολο).

Πολυταξιδεμένος, διαβασμένος, ένας φιλόσοφος της ζωής, απλός και καταδεκτικός υπήρξες μαζί με την αξιολάτρευτη γυναίκα σου ΚΙΚΗ ΜΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, (που κι αυτή ξεχώρισε με τη δράση της στον ΕΡΥΘΡΟ ΣΤΑΥΡΟ αλλά κι όπου υπήρχε ανθρώπινος πόνος) το υπόδειγμα του τέλειου ζευγαριού. Νομίζω πως ήταν από το ποιό ευτυχισμένα ζευγάρια.

Σαν παλιός Αρτινός, πρόσκοπος αλλά και άνθρωπος απευθύνω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην ΚΙΚΗ και τα αδέρφια του. ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ ΜΠΑΚΗΡΑ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΟΠΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣΚΟΠΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.