Στον ανώνυμο άθλιο!

 

 

 

 

Για να τον γνωρίζουμε καλύτερα…


 

 

 

 

Ο άθλιος κυκλοφορεί… ελεύθερος

Βρίσκει ευκαιρία να προκαλεί!

Να δείχνει την ξετσιπωσιά του!

Να θεώρει ότι μπορεί να λέγεται και άνθρωπος!


Να επιμένει…

Μπορεί να ξεγελά ακόμη

Ίσως έτσι του λένε…

Είναι μακριά απ’ τον κόσμο

Νομίζει ότι δεν τον βλέπουν

Νομίζει ότι μπορεί να είναι ένας απ’ αυτούς


Τον είδαν…

Τον σιχάθηκαν…

Τον απαξίωσαν…

Τον κοίταξαν περιφρονητικά


Αυτός εκεί…

Μες την καλή χαρά…

Τους ξεγέλασα, θα είπε στους υποτακτικούς του…


Η ζωή δείχνει δρόμους…

Όταν όμως έρχεται η ώρα να τον δει…

Πάει δίπλα…

Να τον χειροκροτήσουν

Έμειναν-κι αυτοί- ελάχιστοι


Ο ελάχιστος με τους ελάχιστους

Αυτός μονός του…


Είναι η ώρα της περισυλλογής

Ακολουθεί η κρίση…


Τότε αρχίζει η μελαγχολία…

Αλλά τι να την κάνουμε;

Το κακό έγινε…

Τι φταίει ρε το παιδί που σε βλέπει;