Καλημέρα!

 

 

 

 

 

 

 

Γράφει η ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΒΙΤΣΙΟΥ

 


Σήμερα ξημέρωσε μια καινούργια μέρα. Μια μέρα ηλιόλουστη  και έχω ανάγκη να ακούσω μια καλημέρα για να νιώσω ότι η ημέρα μου θα πάει καλά. Ευτυχώς την άκουσα . Ίσως είναι ανόητο να πιστεύω ότι μια καλημέρα μπορεί να μου αλλάξει την διάθεση και όμως μια καλημέρα και ένα χαμόγελο είναι ικανά  να μου ανεβάσουν  την ψυχολογία και να με κάνουν να νιώσω άνθρωπος. Σε τόσο δύσκολους καιρούς που παίρναμε  ,τουλάχιστο ας είμαστε ενωμένοι σαν άνθρωποι, σαν φυλή γιατί για να επιβιώσουμε πρέπει να χαμογελάμε.

Δεν είμαι ψυχολόγος αλλά είμαι ένας άνθρωπος που τελειώνοντας και παίρνοντας πτυχίο δεν ξέρω τι μου ξημερώνει. Δεν ξέρω τίποτα .Μπορεί να μην έχω ούτε τα απαραίτητα για να επιβιώσω μπορεί να στερηθώ ακόμα και τα βασικά .Κάνεις δεν μου εγγυάται τίποτα για το μέλλον μου. Τουλάχιστον αφήστε με να χαμογελώ και να είμαι αισιόδοξη. Αφήστε με να ονειρεύομαι και  να ελπίζω τουλάχιστον! Μην επεμβαίνετε ακόμα και εκεί .Αφήστε με να περπατάω στα σύννεφα αν θέλετε να προσφέρω και να είμαι παραγωγική για την χώρα μου. Από παιδί  σας ακούω να φωνάζετε να ουρλιάζετε στις τηλεοράσεις , στα ραδιόφωνα ,να «κράζετε» τους ίδιους  ανθρώπους που αμέσως μετά  τους ανεβάζεται στα ουράνια και να τους κάνετε θεούς.

Για μια φορά βγείτε και πείτε μια είδηση χαρούμενη και χωρίς ίχνος υπαινιγμού και επικρίσεως. Αφήστε με να βγάλω μόνιμη μου συμπέρασμα. Σεβαστείτε με! Δείξε εκτίμηση στους ανθρώπους που σας ακούνε ,σας βλέπουν, σας διαβάζουν. Σας βαρέθηκα και εσάς και τις κριτικές σας.!Αφήστε μας να ζήσουμε και να κρίνουμε όπως εμείς νομίζουμε. Ίσως σας το χαλάω αλλά δεν είμαι τόσο ανόητη να πιστεύω και να γίνομαι «φερέφωνο» όλων αυτών που θέλετε να μου «πλασάρετε». Είμαι  ένας απλός άνθρωπος που θέλει να  έχει δικαίωμα στη ελπίδα και στα όνειρα. Αυτό είναι όλο και νομίζω ότι όπως και   εγώ έτσι και όλοι οι άλλοι το δικαιούνται, έστω και αν τους έχετε πείσει ότι σε μια τέτοια εποχή οικονομικής κρίσης δεν υπάρχει περιθώριο ούτε για την ελπίδα ούτε για την αισιοδοξία. Λυπάμαι που θα σας το πω αλλά μόνο με αυτά θα καταφέρουμε να βγούμε  αλώβητοι  από αυτήν την κόλαση.

Αλλιώς θα γίνουμε  κάτι άλλο .Θα γίνουμε ρομπότ των δανειστών μας .Θα ζούμε  για να εξυπηρετούμε τους σκοπούς τους .Εννοείται ότι  μας βοηθάνε  αλλά δεν το κάνουν γιατί είναι ανθέλληνες αλλά φυσικά γιατί κάτι θέλουν να κερδίσουν και βέβαια  τους έχουμε ανάγκη άλλα δεν θα μας κάνουν και «κουμάντο» στα συναισθήματα  και στα πιστεύω μας .Δεν είναι τέλειοι όπως είναι αυτονόητο ότι ούτε  και εμείς ασφαλώς είμαστε. Έχουμε μια συναλλαγή ,ψυχρή και σκληρή.

Μια σχέση «δώσε- πάρε» ,και  ως εκεί πρέπει να το δούμε. Πρόκειται για την σχέση που έχει η τράπεζα με τους πελάτες της. Έξω από την τράπεζα ο υπάλληλος μπορεί να είναι φίλος μας  και δικό μας άνθρωπος ,όμως μέσα στην τράπεζα είναι  ένας άνθρωπος που απλώς  κάνει την δουλειά του .    Εύχομαι το καλύτερο για όλους τους συνανθρώπους μου και για την ταλαίπωρη και «κακοποιημένη» χώρα μου!


Η Νικολέτα Βίτσιου είναι Δασολόγος-Περιβαλλόντολογος