Σαράντα μέρες από τότε που έφυγε η Μαρία Στρεβίνα

Πέρασαν κιόλας οι σαράντα μέρες από τότε που έφυγε η Μαρία Στρεβίνα. Η κυρία Μαρία όπως την αποκαλούσαμε όλοι με αγάπη και σεβασμό πολύ τώρα δεν υπάρχει. Και τώρα πια επειδή δεν ανήκεις στο χώρο τον δικό μας εσύ είσαι σε ένα άλλο χώρο εκεί που πλανώνται κάποια πλάσματα ιδιαίτερων συγκυριών.

Για αυτό καλή μου και γλυκιά Μαρία συγχώρα με που δεν σε αποκαλώ πια κυρία. Όμως για να σε βρω και να χω αυτό το διάλογο πρέπει να πεταχτώ στην άλλη όχθη. Εκεί όπως προείπα είναι τα πλάσματα αυτά των ιδιαίτερων συγκυριών. Από την αρχή που σε γνώρισα αμέσως κατάλαβα ότι ήσουν κάτι άλλο. Όχι αυτό το φτηνιάρικο το ευτελές που συναντάμε καθημερινά. Εσύ ήσουν από άλλο πλανήτη. Θυμάσαι; Όταν σε συναντούσα τι σου έλεγα; Όχι που να θυμάμαι από τόσα που μου έλεγες. Το θυμάσαι αλλά δεν θέλεις να το πεις.

Ήσουν πάντα μετριόφρων, αυτό που λέμε άνθρωπος χαμηλών τόνων. Και ξέρεις γιατί;

Απάντηση: Όχι δεν ξέρω να σου πω. Μαρία μου γλυκιά γιατί οι άνθρωποι που κρατούν από καλή οικογένεια, αυτό που λέμε από τζάκι δεν χρειάζονται φανφάρες και τύμπανα. Εσύ από μόνη σου έβγαζες αυτό που έπρεπε, χωρίς να το επιδιώκεις. Φοβάμαι μάλιστα μήπως με αυτά που γράφω θυμώσεις. Δεν νομίζω. Έτσι δεν είναι; Άλλωστε εκτός από φίλες η πεθερά μου είχε συγγενή τον άνδρα σου τον Δημήτρη Στρεβίνα. Ξέρεις τι έμαθα; Τι έμαθες πάλι; Ότι ήσουν από την Κέρκυρα το νησί των Φαιάκων και των Λωτοφάγων της Μουσικής γενικά του πενταγράμμου και των καλλιτεχνών. Ναι, γεννήθηκα στην Κέρκυρα και μεγάλωσα στην Γαρίτσα που όπως λέει και το τραγούδι της Βλαχοπούλου έχει τα πιο όμορφα κορίτσια. Το σπίτι μου το πατρικό είναι επί της οδού Αλκινόου. Πώς μεγάλωσες Μαρία; Ά, αυτό πια για τους Κερκυραίους είναι γνωστό, ψωμί να μην έχουν τραγούδι, μουσική και γέλια. Έτσι λοιπόν εξηγείται Μαρία πού ήσουν ένας χαρούμενος και ευγενικός άνθρωπος. Αλλά εδώ σου πρέπουν τι να πω βραβεία και συγχαρητήρια. Έζησες αθόρυβα ήσυχα έκανες μια υπέροχη οικογένεια. Αλήθεια πόσα χρόνια έζησες στην Άρτα? 58 ολόκληρα. Μπράβο Μαρία. Τώρα για πες μου για τα παιδιά σου. Πρώτος είναι ο Κωστάκης μου ο μοναχογιός μου ανάμεσα στα δυο μου κορίτσια. Ακολουθεί το Κατερινάκι και το στερνοπούλι όπως λέμε η Αννούλα. Κατερίνα τα ξέρω τα παιδιά σου. Είναι ότι καλύτερο μπορούσες να κάνεις στη ζωή σου. Το ένα καλύτερο από το άλλο. Πραγματικά διαμάντια. Μου φαίνεται ότι τα παραλές. Όχι ,όχι πρέπει να τα πω γλυκιά μου Μαρία. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.